Η
νομοθεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε προχωρήσει σιγά σιγά στο διαχωρισμό
των γαιών σε miri
(δημόσιες γαίες), mulk
(ιδιωτικές γαίες) και waqfs
(γαίες που ανήκαν σε θρησκευτικά ιδρύματα: vakif στα τούρκικα, «βακούφια» στα
ελληνικά).
Οι
δημόσιες γαίες (miri)
διακρίνονταν σε περιουσία του στέμματος, σε κτήματα προς χρήση των κοινοτήτων
της υπαίθρου και σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις οι οποίες διαιρούνταν σε τιμάρια.
Το τιμάριο καθοριζόταν από τα έσοδά του και όχι από το μέγεθός του. Τα τιμάρια-hass (χάσια) που απέφεραν πάνω από
100.000 ακτσέ (νομισματική μονάδα) προορίζονταν για τους ανώτερους κρατικούς
υπαλλήλους. Στην περιοχή που αντιστοιχεί στα όρια του σημερινού ελληνικού
κράτους υπήρχαν περίπου 10.000 τιμάρια στα μέσα του 17ου αιώνα.
(δημοσιευμένο στην τοπική εφημερίδα "Ομηρική Γραία")
Στα μοναστήρια του ελληνικού χώρου διασώζεται ένα σημαντικό μέρος από τον πλούτο της ευρύτερης αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς, βυζαντινής, μεταβυζαντινής και νεότερης. Η μοναστηριακή κοινότητα αποτελούσε, και συνεχίζει να αποτελεί, ιδιαίτερο τόπο άσκησης και πρότυπο ευαγγελικού βίου. Στην περιοχή του Δήμου Ωρωπού, άρχισαν να θεμελιώνονται από το 2ο ήμισυ του 20ου αιώνα πληθώρα μοναστηριών, κάθε ένα από τα οποία παρουσιάζει το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Η Κοινωνιολογία γεννήθηκε στη Δυτική Ευρώπη πριν από 150
χρόνια και έχει ως αντικείμενο μελέτης τη δράση των κοινωνικών ομάδων, τις
σχέσεις μεταξύ ατόμων και κοινωνικών δομών και τη διερεύνηση της αλλαγής ή της
αναπαραγωγής των κοινωνικών συστημάτων.
Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε περιγράψει τα βυζαντινά
μνημεία στον Παλιό Ωρωπό και το Συκάμινο, όμως σημαντικά κτίσματα βρίσκουμε
επίσης στις Αφίδνες, στον Αυλώνα και στον Κάλαμο.
