Βυζαντινά μνημεία στον Παλιό Ωρωπό και το Συκάμινο.

Από τα μέσα του 9ου αιώνα, η Αττική ακολουθεί την ανοδική πορεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μια πορεία αναδόμησης και άνθησης που είναι γνωστή ως Μακεδονική Αναγέννηση. Αρχίζουν να χτίζονται νέες εκκλησίες σε νέους αρχιτεκτονικούς τύπους και η οικοδομική αυτή δραστηριότητα θα φτάσει στο αποκορύφωμά της κατά τον 11ο και 12ο αιώνα σε όλη την Αττική. Αναφορικά με τα βυζαντινά μνημεία της περιοχής του Ωρωπού, πολύτιμα είναι τα στοιχεία που φέρνουν στο φως αξιόλογοι μελετητές όπως ο X. Μπούρας, ο Ι. Κουμανούδης και ο Αν. Ορλάνδος.

Το Αμαλίειο Ορφανοτροφείο και οι Παλιές Φυλακές του Ωρωπού (ανανέωση άρθρου: 13/3/2023)

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το συγκρότημα των κτηρίων των Παλαιών Φυλακών, η ανέγερση του οποίου σχετίζεται με το Αμαλίειο Ορφανοτροφείο. Το «Αμαλίειον Ορφανοτροφείον Κορασίων» ιδρύθηκε στις 8 Ιουνίου 1855 ως Φιλανθρωπική Εταιρεία με Βασιλικό Διάταγμα που υπέγραψε ο Όθων και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ως αρμόδιος Υπουργός των Εσωτερικών. Σκοπό είχε να περιθάλψει παιδιά τα οποία έμειναν ορφανά από την επιδημία της χολέρας, η οποία εκδηλώθηκε στο στρατόπεδο της γαλλικής στρατιωτικής δύναμης στον Πειραιά τον Ιούλιο του 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου και επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα.

Τα λιγνιτωρυχεία του Ωρωπού και η Καρβουνόσκαλα.

Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η περιοχή του Ωρωπού είχε το πλεονέκτημα να παρέχει εργασία σε  μεγάλο αριθμό εργατών, προερχόμενων από διάφορα μέρη της Ελλάδας επειδή διέθετε τα λιγνιτωρυχεία, το τεράστιο κτήμα Συγγρού, το Αμαλίειο Ορφανοτροφείο, την πλούσια σε ψάρια θάλασσα του Ευβοϊκού και τη δυνατότητα προσέγγισης πλοίων στην προβλήτα της Σκάλας Ωρωπού.

Αν και ήταν γνωστή από το 1830 η ύπαρξη του λιγνίτη στην περιοχή ανάμεσα στο Μαρκόπουλο και στο Μήλεσι (Μαυροσουβάλα, Μπάφι), η εξόρυξή του άρχισε το 1870. Στην αρχή βρέθηκε επιφανειακά και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν υπόγειες στοές σε μεγάλα βάθη και μήκη για την εποχή (200-250μ. βάθος και 2.000μ. μήκος), οι οποίες στηρίζονταν με ξύλινες πρόχειρες κατασκευές ή με πέτρα. Στο Μπάφι κατοικούσαν πολλοί εργαζόμενοι οι οποίοι δημιούργησαν έναν νέο οικισμό, ενώ περί το τέλος του 1880 γίνεται η εξόρυξη και από τη θέση Κακατσέρι, στο Μαρκόπουλο.

Παρουσίαση στον ΙΑΝΟ, 16/05/2019: "Σχολική Ηγεσία και Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ"

Ωρωπός και Προαστιακός Σιδηρόδρομος.

Για τον Δήμο Ωρωπού, ο σταθμός «Σφενδάλη» στη Μαλακάσα θα έπρεπε να αποτελεί κεντρικό ΚΟΜΒΟ για τη σύνδεση του Ωρωπού με την Αθήνα, όχι μόνο με συχνότατες διελεύσεις λεωφορείων της Δημοτικής Συγκοινωνίας, αλλά και με την υλικοτεχνική και αισθητική του αναβάθμιση, καθώς και  με άνετους χώρους στάθμευσης.

Όμως, η τριτοκοσμική εικόνα που παρουσιάζουν και οι τρεις σταθμοί του Δήμου Ωρωπού (Αφίδνες-Σφενδάλη-Αυλώνα) βαρύνει αποκλειστικά τον κρατικό ΟΣΕ και όχι την ΤΡΑΙΝΟΣΕ που έχει πλέον περάσει σε ιταλικά χέρια. Σύμφωνα με την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», η ιταλικών συμφερόντων εταιρεία έχει κουραστεί να αποστέλλει επιστολές διαμαρτυρίας στον ΟΣΕ σχετικά με τις δυσλειτουργίες των υποδομών του δικτύου, όπως είναι π.χ. η διακοπή ηλεκτροδότησης στη γραμμή, αλλά και για μικρές, π.χ. βλάβη ανελκυστήρα ή κυλιόμενης σκάλας.

Οι αιτίες του ρατσισμού.

Ο πρώτος λόγος για τον οποίο ένας άνθρωπος γίνεται ρατσιστής είναι οι εμπειρίες που αποκομίζει στα παιδαγωγικά περιβάλλοντα που ανατρέφεται. Όταν εκφέρεται ρατσιστικός λόγος για τους «άλλους» στην οικογένεια, στην παρέα, στο σχολείο, στον χώρο εργασίας, στη γειτονιά, στο χωριό, στο κόμμα, στο γκρουπ του facebook, τότε το μήνυμα για τον ακροατή είναι ότι οι «άλλοι» συμπεριφέρονται έτσι, επειδή δεν είναι «δικοί μας», επειδή είναι «ξένοι». Και φυσικά οι «άλλοι» μπορεί να είναι από «Αφγανοί», «λαθρομετανάστες» και «μαύροι» μέχρι «Αμερικάνοι», «τραπεζίτες», «Γερμανοί», «Αρβανίτες», κοκ.

Ρατσισμός και Εθνική Οδός.

Σύμφωνα με τον καθηγητή και συγγραφέα του βιβλίου "Ρατσισμός: Κοινωνικές, Ψυχολογικές και Παιδαγωγικές όψεις μιας ιδεολογίας και μιας πρακτικής" (Υπ. Παιδείας, 1998), Αθανάσιο Γκότοβο, για ρατσισμό μιλάμε όταν διαφοροποιείται η συμπεριφορά απέναντι σε κάποιον επειδή ανήκει σε μια συγκεκριμένη κοινωνική κατηγορία. Οι μορφές που μπορεί να πάρει η κοινωνική διάκριση είναι κυρίως συμβολικού, οικονομικού και φυσικού τύπου. Με τη μορφή της συμβολικής βλάβης, ρατσισμός είναι κάθε περίπτωση μείωσης της αξιοπρέπειας του «άλλου» μέσω των αρνητικών προβολών της εικόνας του σε ιδιωτικά και δημόσια επικοινωνιακά περιβάλλοντα.