Ο «Μικρός Ναυτίλος» (1985) του Οδυσσέα Ελύτη λειτουργεί ως απολογισμός.
Υπενθυμίζει από τη μία τη σκληρότητα της Iστορίας και, από την άλλη, "τραγουδάει" την αγνότητα της φύσης και της νεότητας, καλώντας τον άνθρωπο να υπερβεί τη φθορά.
Σε αντίθεση με παλαιότερα έργα του (όπως το Άξιον Εστί), ο Ελύτης φωτίζει εδώ και τη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής ιστορίας: τη βία, τον διχασμό και τις πολιτικές αδικίες. Αυτό δείχνει την αγωνία του για τη διαχρονική ανθρώπινη κακοδαιμονία. Ωστόσο, αναζητά το άπιαστο θαύμα και την αθανασία.
Το έργο αποτελείται από σύντομα πεζά κείμενα, αποφθέγματα και ποιήματα. Ο ίδιος το είχε χαρακτηρίσει «στενογραφημένη» αποτύπωση των αισθήσεων, της φύσης, της μυθολογίας και της ιστορίας.
Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά αποσπάσματα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου