Σάββατο, Σεπτεμβρίου 29, 2018

Περιφέρεια Αττικής: Από την εγκατάλειψη στην αναγέννηση.


Ο Νομός Αττικής συνδύαζε κάποτε αρμονικά το αστικό με το ημιαστικό τοπίο και την ποιότητα ζωής. Οι περισσότερες περιοχές  γύρω από την Αθήνα και τον Πειραιά είχαν  άφθονο ελεύθερο χώρο και το  αττικό τοπίο ήταν γνωστό για τους  φυσικούς του παραδείσους. Παρά τον υδροκεφαλισμό της πρωτεύουσας, η Αττική θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί ανάλογα με τις περιφέρειες των προηγμένων χωρών, αν η Διοίκησή της βρισκόταν στα χέρια ανθρώπων με όραμα. Σήμερα, παρά τις διαδοχικές εταιρείες «ανάπλασης» και τις βαρύγδουπες διακηρύξεις που ακούμε σε κάθε προεκλογική περίοδο, η Αττική μοιάζει να είναι μια χαμένη υπόθεση.


Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2018

Οι αιτίες του ρατσισμού.


Ο πρώτος λόγος για τον οποίο ένας άνθρωπος γίνεται ρατσιστής είναι οι εμπειρίες που αποκομίζει στα παιδαγωγικά περιβάλλοντα που ανατρέφεται. Όταν εκφέρεται ρατσιστικός λόγος για τους «άλλους» στην οικογένεια, στην παρέα, στο σχολείο, στον χώρο εργασίας, στη γειτονιά, στο χωριό, στο κόμμα, στο γκρουπ του facebook, τότε το μήνυμα για τον ακροατή είναι ότι οι «άλλοι» συμπεριφέρονται έτσι, επειδή δεν είναι «δικοί μας», επειδή είναι «ξένοι». Και φυσικά οι «άλλοι» μπορεί να είναι από «Αφγανοί», «λαθρομετανάστες» και «μαύροι» μέχρι «Αμερικάνοι», «τραπεζίτες», «Γερμανοί», «Αρβανίτες», κοκ.

Τρίτη, Αυγούστου 28, 2018

Ρατσισμός και Εθνική Οδός.


Σύμφωνα με τον καθηγητή και συγγραφέα του βιβλίου "Ρατσισμός: Κοινωνικές, Ψυχολογικές και Παιδαγωγικές όψεις μιας ιδεολογίας και μιας πρακτικής" (Υπ. Παιδείας, 1998), Αθανάσιο Γκότοβο, για ρατσισμό μιλάμε όταν διαφοροποιείται η συμπεριφορά απέναντι σε κάποιον επειδή ανήκει σε μια συγκεκριμένη κοινωνική κατηγορία. Οι μορφές που μπορεί να πάρει η κοινωνική διάκριση είναι κυρίως συμβολικού, οικονομικού και φυσικού τύπου. Με τη μορφή της συμβολικής βλάβης, ρατσισμός είναι κάθε περίπτωση μείωσης της αξιοπρέπειας του «άλλου» μέσω των αρνητικών προβολών της εικόνας του σε ιδιωτικά και δημόσια επικοινωνιακά περιβάλλοντα.

Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2018

Απολύσεις από το Δημόσιο: Καταστροφή ή ευκαιρία ;

Προγραμματικές δηλώσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή σχετικά με την «Αξιολόγηση στο Δημόσιο», πυροδοτούν ταυτόχρονα ερωτήματα σχετικά με το εάν η αξιολόγηση πρέπει να συνοδεύεται από απολύσεις ή όχι. Στη δημόσια συζήτηση, διακρίνονται κυρίως 2 προσεγγίσεις:
α) η λαϊκιστική : Οι οπαδοί του λαϊκισμού (αριστεροί και δεξιοί) αρέσκονται να φωνάζουν ότι δεν πρέπει να απολυθεί κανείς από το Δημόσιο. Είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονται  ότι "οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν κίνδυνο για τις οικογένειες", ενώ η μετατροπή της χώρας σε ένα Απέραντο Πτωχοκομείο δεν φαίνεται να τους ενοχλεί.
β) η εκδικητική: Από την άλλη, οι οπαδοί του ρεβανσισμού, εύχονται να απολυθούν όσο γίνεται περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι. Η συγκεκριμένη ομάδα είναι ίσως αγανακτισμένοι από τη λειτουργία του ελληνικού δημοσίου. Υπενθυμίζουν την πληθώρα απολυμένων του ιδιωτικού τομέα για τους οποίους «δεν άνοιξε ούτε μύτη» και, έτσι, θέλουν να πάρουν εκδίκηση.


Παρασκευή, Ιουνίου 15, 2018

Αποδελτίωση του βιβλίου του Κ. Σημίτη, "Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα", εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2005.

Η παρακάτω αποδελτίωση του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, " Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα" γίνεται κυρίως από τη σκοπιά των πολιτικών συγκρούσεων που απαιτήθηκαν για να εφαρμοστούν οι αλλαγές κατά την οκταετία 1996-2004. 


Σημίτης, Κ. (2005), Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Παράθεμα
Ετικέτα
"Πεποίθησή μου ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να ακολουθήσει ριζικά διαφορετικό τρόπο δουλειάς απ’ ό,τι τα παραδοσιακά ελληνικά κόμματα… Μια τέτοιου τύπου οργάνωση αποτελούσε σημαντική απόκλιση από τα προυχοντικά και πελατειακά πρότυπα, τα αρχηγικά δίκτυα και τις αδιαφανείς διαδικασίες επιλογής υπευθύνων, που κυριαρχούσαν στα παραδοσιακά κόμματα (σ. 22). Η πρακτική των παραδοσιακών κομμάτων ήταν να ανακοινώνουν τα κύρια σημεία της πολιτικής που επρόκειτο να ακολουθήσουν στα εκλογικά μανιφέστα τους. Αυτά τα σημεία αφορούσαν κατά κανόνα αιτήματα διαφόρων ομάδων, τις ψήφους των οποίων επιδίωκαν να κερδίσουν." (σ. 23).
Παραδοσιακά κόμματα.

Δευτέρα, Μαΐου 28, 2018

Πώς διασώθηκε ο φιλελευθερισμός.

Σύμφωνα με το βιβλίο του Γ. Χαράρι, «Homo Deus: Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος» (εκδ. Αλεξάνδρεια), στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σε πολλά δυτικά πανεπιστήμια η λέξη «φιλελεύθερος» αποτελούσε βρισιά. Το 1970, υπήρχαν στον κόσμο 130 ανεξάρτητες χώρες, αλλά μόνο οι 30 από αυτές ήταν φιλελεύθερες δημοκρατίες. Το 1975, το φιλελεύθερο στρατόπεδο υπέστη την πιο ταπεινωτική ήττα του: ο Πόλεμος του Βιετνάμ τελείωσε με τον βορειοβιετναμικό Δαβίδ να κατατροπώνει τον αμερικανικό Γολιάθ. Πολύ σύντομα, ο κομμουνισμός επικράτησε στο Νότιο Βιετνάμ, το Λάος και την Καμπότζη. Στις 17 Απριλίου 1975, η Πνομ Πενχ, η πρωτεύουσα της Καμπότζης, έπεφτε στα χέρια των Ερυθρών Χμερ. Δύο εβδομάδες αργότερα, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούσαν τους τελευταίους Αμερικανούς να εκκενώνουν την αμερικανική πρεσβεία της Σαϊγκόν, φεύγοντας από την ταράτσα.



Κυριακή, Μαΐου 20, 2018

Σχολική Ηγεσία και ελληνική πραγματικότητα.


(Άρθρο του Δ. Σταύρου, εκπαιδευτικού)

Στo ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όπως και σε όλα τα συγκεντρωτικά συστήματα,  ο Σχολικός Διευθυντής  απασχολείται ως επί το πλείστον με γραφειοκρατικές/διεκπεραιωτικές διαδικασίες. Οι ρυθμοί επεξεργασίας των εισερχομένων και εξερχομένων εγγράφων, της τήρησης των υπηρεσιακών βιβλίων και του Πληροφοριακού Συστήματος (My School), είναι πραγματικά καταιγιστικοί. Επιπλέον, στα καθήκοντα του Διευθυντή περιλαμβάνονται ο Προγραμματισμός, η Οργάνωση, ο Έλεγχος, η Επικοινωνία και η Ηγεσία.