Η αποτυχία των πολιτικών και η στείρα αντίδραση ορισμένων φορέων πιο επικίνδυνες από την επέκταση της ΠΕΤΡΟΛΑ.

Η Περιφερειακή Κίνηση Αττικής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, εκφράζει την ανησυχία της για την επέκταση του διυλιστηρίου των ΕΛ.ΠΕ. (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ) δίπλα από το εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ αλλά και για την υποκρισία ορισμένων φορέων, πολιτικών και μη, οι οποίοι υιοθετούν επικίνδυνες απόψεις για την κατάσταση στο Θριάσιο Πεδίο.

Η ασύμμετρη ανάπτυξη που επιτεύχτηκε στη χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση του 40% του δευτερογενούς τομέα παραγωγής στη Δυτική Αττική, την παράλληλη ανεπάρκεια των ελέγχων, την κακή χωροθέτηση και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων. Η βιομηχανική ανάπτυξη στην Ελλάδα, δε συνοδεύτηκε ποτέ από έγκυρους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οπότε στην Ελλάδα συναντούμε μη καταρτισμένους υπαλλήλους των Διευθύνσεων Περιβάλλοντος των Νομαρχιών να διαχειρίζονται δύσκολες, συγκριτικά με το γνωστικό τους πεδίο, υποθέσεις, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τα νοσηρά και ύποπτα φαινόμενα ελλιπών ελέγχων.

Μας προκαλεί πολλά ερωτηματικά η στάση των εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κυρίως του Νομάρχη Δυτικής Αττικής και του Δημάρχου Ελευσίνας, οι οποίοι αφενός φαίνονται να πρωτοστατούν στις αντιδράσεις εναντίον της επέκτασης των ΕΛ.ΠΕ., αφετέρου είναι οι ίδιοι που επέτρεψαν την κατεδάφιση του προϋπάρχοντος εργοστασίου της OWENS και που ενέκριναν το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο χαρακτηρίζοντας την περιοχή «βιομηχανική ζώνη» αντί για «ζώνη ασφαλείας». Επιπλέον, οι πολιτικοί ταγοί της Νομαρχίας και των Δήμων της Δυτικής Αττικής, ποτέ δεν ενημέρωσαν τους κατοίκους για τη σημασία και το θετικό ρόλο της βιομηχανικής παραγωγής και τις δυνατότητες αειφόρου ανάπτυξης στην περιοχή, με αποτέλεσμα η οποιαδήποτε επένδυση να αντιμετωπίζεται εχθρικά.

Από κοντά, το «Συντονιστικό Φορέων του Θριασίου» δαιμονοποιεί τη βιομηχανική ανάπτυξη στο σύνολό της, σε μια περιοχή στην οποία το 65% των εργαζομένων ζουν από αυτή! Η ανακοίνωσή του στις 9/6/2008 θα μπορούσε να έχει τον τίτλο: «Όχι σε όλα», αφού στρέφεται εναντίον του ΧΥΤΑ Φυλής, εναντίον του Βιολογικού Καθαρισμού Ασπροπύργου, εναντίον της ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης των απορριμμάτων, χωρίς καμμία αντιπρόταση. Άραγε δεν τους έχει ενημερώσει κανείς για την αισθητή βελτίωση του κόλπου της Ελευσίνας τα τελευταία χρόνια χάρη στο Βιολογικό Καθαρισμό της Ψυττάλειας ;

Η Περιφερειακή Κίνηση Αττικής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας με αίσθημα ευθύνης, προσηλωμένη στις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και εμφορούμενη από την κοινή λογική προτείνει, καταρχήν, την απλοποίηση του νομικού πλαισίου και την εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας. Ειδικότερα, η Οδηγία Σεβέζο η οποία εκδόθηκε για περιπτώσεις Βιομηχανικών Ατυχημάτων Μεγάλης Εκτασης (ΒΑΜΕ) και επιβάλλει την ύπαρξη σχεδίων έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση τέτοιων ατυχημάτων, θεωρούμε ότι είναι επείγον να εφαρμοστεί.

Η Περιφερειακή Κίνηση Αττικής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, με συνέπεια στις φιλελεύθερες αρχές μας της ελεύθερης οικονομίας και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος από κρατικούς αλλά και ανεξάρτητους φορείς, θετική απέναντι στην ανάπτυξη και στην ποιότητα ζωής, προτείνει:

1) Την επικουρική στήριξη των Διευθύνσεων Περιβάλλοντος των Νομαρχιών για τον έλεγχο της εφαρμογής της κοινοτικής νομοθεσίας από ανεξάρτητους και από ιδιωτικούς φορείς. Για παρόμοιες περιπτώσεις στο εξωτερικό, υπάρχουν ορκωτοί μηχανικοί οι οποίοι είναι αναγνωρισμένοι και η υπογραφή τους θεωρείται αξιόπιστη από όλους. Σε τυχόν πρόστιμα που θα επιβάλλονται προτείνουμε να υπάρχει προθεσμία ημερών στην πληρωμή τους.

2 ) Την παροχή κινήτρων και αντισταθμιστικών ωφελών για τον εκσυγχρονισμό των εργοστασίων και για την εφαρμογή μεθόδων παραγωγής φιλικότερων προς το περιβάλλον. Ενα τέτοιο κίνητρο θα μπορούσε να είναι ενας τοπικός περιβαλλοντικός φόρος που θα επιβάλλεται στις βιομηχανικές μονάδες αναλόγως το πόσο μολύνουν το περιβάλλον, με βάση την πάγια φιλελευύθερη αρχή : Ο μολύνων πληρώνει.

3) Ανεξαρτήτως του τοπικού περιβαλλοντικού φόρου, το μεγαλύτερο μέρος των φόρων των βιομηχανικών μονάδων θα πρέπει να πηγαίνει στην τοπική κοινωνία. Είναι άδικο το Υπουργείο Οικονομικών να παίρνει τα χρήματα, και να αφήνει στους κατοίκους του Θριασίου ένα βεβαρυμένο περιβάλλον.

Σε μια χώρα που μαστίζεται από την ανεργία και τη χαμηλή παραγωγικότητα σε πολλούς τομείς, χαιρετίζουμε τη δημιουργική επέκταση των βιομηχανικών μονάδων και υποστηρίζουμε τη δημιουργία και άλλων βιομηχανικών ζωνών και το άμεσο όφελος των τοπικών κοινωνιών απο αυτές, με αυστηρή τήρηση των περιβαλλοντικών όρων.





φιλελεύθερη Αττική
άνεμος ελευθερίας στο Αττικό Τοπίο...
φιλελεύθερη συμμαχία
http://www.greekliberals.net/
Περιφερειακή Κίνηση Αττικής
http://attiki.greekliberals.net

Γιατί πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί ο ΟΤΕ ;

- Γιατί είμαστε 5 χρόνια πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη στις ευρυζωνικές τεχνολογίες, τις οποίες η ιδιωτική πρωτοβουλία θα έβλεπε σαν μεγάλη ευκαιρία και θα αξιοποιούσε με την κατάλληλη τεχνογνωσία και το κατάλληλο μάνατζμεντ.
- Γιατί είναι ακριβός.
- Γιατί νοθεύει τον ανταγωνισμό, ώντας κρατική εταιρεία που ανταγωνίζεται από πλεονεκτική θέση τις ιδιωτικές. Γιατί με την εξαγορά της ΓΕΡΜΑΝΟΣ από την COSMOTE ο ΟΤΕ αγόρασε μια εταιρεία που είναι αποκλειστικός προμηθευτής κάποιων ιδιωτικών καταστημάτων, άρα η ζημιά είναι μεγαλύτερη.
- Γιατί με τη στενή αγορά τηλεπικοινωνιών ευνοείται η ακρίβεια. Σε μια ελεύθερη οικονομία θα έπεφταν οι τιμές και θα ανέβαινε η ποιότητα των υπηρεσιών (σήμερα οι εναλλακτικοί πάροχοι έχουν πολλά προβλήματα) . Όλοι θα ήμασταν κερδισμένοι γιατί θα είχαμε πολλές επιλογές.
- Γιατί δε λύνεται το πρόβλημα της νόθευσης του ανταγωνισμού, με στρατηγικό εταίρο την D.Τ. η οποία είναι επίσης δημόσια, άρα δεν αλλάζει τίποτα.
- Γιατί οι εργαζόμενοι θα έχουν πολύ μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη και περισσότερες ευκαιρίες σε μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αγορά τηλεπικοινωνιών. Θα ανέβουν οι μισθοί και θα αυξηθούν οι ευκαιρίες για όλους.

- Γιατί θα είναι πιο εύκολο για οποιουσδήποτε συμπολίτες μας να στήσουν καινούριες επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών και να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους.
- Γιατί το παραμύθι του «κερδοφόρου» ΟΤΕ ισχύει μόνο για τους νυν διοικούντες και τους μετόχους του, όχι για όλους.
- Γιατί δεν τίθεται θέμα «ξεπουλήματος εθνικών τηλεπικοινωνιών», ακριβώς επειδή δεν συντρέχει λόγος προστασίας των... τηλεφωνημάτων των πολιτών στον 21ο αιώνα. Για τα Σώματα Ασφαλείας χρειάζεται να δημιουργηθεί μια άλλη επικοινωνιακή δομή, πλήρως προστατευμένη.
- Γιατί δε θα μπορούν να υπάρξουν «εθνικοί προμηθευτές» .
- Γιατί θα εισρεύσουν σημαντικά έσοδα στα ταμεία του κράτους, τόσο με την ιδιωτικοποίηση, όσο και αργότερα, μέσω της φορολογίας , αφού θα αυξηθεί η συγκεκριμένη αγορά. Άρα θα είναι περισσότερο κερδοφόρος για όλους μας.
- Γιατί με έναν ιδιωτικό φορέα τηλεπικοινωνιών ασκείται ευκολότερα αντιμονοπωλιακή πολιτική. Θα πρότεινα, προκειμένου να ιδιωτικοποιηθεί, να διαχωριστεί σε δύο ή τρεις μικρότερες εταιρείες.

Παρόμοια επιχειρήματα θα είχα να προτείνω και για την Ολυμπιακή. Τέτοιες προτάσεις αποφεύγει να τις υλοποιήσει η σημερινή κυβέρνηση, της οποίας οι επιλογές στο θέμα του ΟΤΕ μας γεμίζουν ερωτηματικά...

Έργα Σημίτη και δημοψηφίσματα.

Με αφορμή το ιρλανδικό «ΟΧΙ» στη Συνθήκη της Λισσαβώνας (στο οποίο δεν συμμετείχαν ούτε οι μισοί εγγεγραμμένοι), άνοιξε η συζήτηση για την αναγκαιότητα ή όχι δημοψηφίσματος για την επικύρωση της Συνθήκης. Όπως είναι γνωστό, η διαφωνία στο συγκεκριμένο θέμα οδήγησε και στη διαγραφή του Κ.Σημίτη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κάτι το οποίο αφήνει αμήχανο κάθε σκεπτόμενο πολίτη.

Εκτός του ότι συμφωνώ με τη θέση του Κ.Σημίτη για μη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, επί των ημερών του πρώην πρωθυπουργού έγιναν πρωτοφανείς μεταρρυθμίσεις οι οποίες ήταν μακροπρόθεσμα φιλολαϊκές, άρα το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όφειλε να υπερασπιστεί και να προβάλλει με υπερηφάνεια εκείνη την περίοδο αν ήθελε να λέγεται εκσυγχρονιστικό μεταρρυθμιστικό κόμμα. Οι περισσότερες από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν δεν υπήρχε η Ε.Ε.: Από τα μεγάλα έργα υποδομών (αεροδρόμιο, γέφυρα, μετρό, Αττική Οδός) μέχρι επιτεύγματα στην οικονομία (πληθωρισμός 3%, χαμηλά επιτόκια, φτηνά δάνεια), στη δημόσια διοίκηση (ίδρυση ΑΣΕΠ, κατάργηση επετηρίδας εκπαιδευτικών, ίδρυση Ανεξάρτητων Αρχών, ΚΕΠ, Ολοήμερων Σχολείων, κτλ.), στους θεσμούς (είσοδος της Ελλάδας και της Κύπρου στην ΟΝΕ, σύγκρουση με την Εκκλησία) και φυσικά η ανάληψη και προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, είναι γεγονότα τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα πολλά χρόνια μπροστά.

Ως προς το δημοψήφισμα: Πόσοι Έλληνες θα διάβαζαν τις 250 σελίδες του κειμένου της Συνθήκης της Λισσαβώνας πριν πάνε να ψηφίσουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Όσοι διαβάζουν και μαθαίνουν και τα προγράμματα των κομμάτων τους; Έχει κανείς εμπιστοσύνη στα ελληνικά ΜΜΕ ότι θα τους ενημέρωναν αντικειμενικά και χωρίς υστερικά πρωτοσέλιδα για το περιεχόμενο της Συνθήκης; Αν οι λαοί διαφωνούν έχουν τη δυνατότητα στις εκλογές και τις ευρωεκλογές να καταψηφίσουν τους συγκεκριμένους πολιτικούς και να δώσουν τη δυνατότητα σε άλλους να φέρουν μία καλύτερη συνθήκη.

Μα, εδώ πλησιάζουν ευρωεκλογές και πολλοί δεν ξέρουν ποια είναι τα υπάρχοντα κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεν γνωρίζουν το (ελληνικό) κόμμα τους σε ποια ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανήκει. Πόσοι γνωρίζουν π.χ. ότι η Ν.Δ. δεν έχει καμμία σχέση με το ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα αλλά ανήκει στην Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκρατών) και Ευρωπαίων Δημοκρατών ;

Ότι η Ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (A.L.D.E.) είναι σταθερά τρίτη δύναμη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ευρύτατα γνωστό ;

Έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα να διανύσουμε προς την έγκυρη ενημέρωση...
Ορίστε και αναλυτικά ο κατάλογος των ευρωβουλευτών κάθε ομάδας:

http://www.europarl.europa.eu/members/expert.do?language=EL

Εθελοντισμός ή «Απαλλοτριώσεις» ; Δίκαιο Εμπόριο ή ψευτόμαγκες ;

Τα αίτια της ανελευθερίας πολλών ανθρώπων είναι αρκετά βαθιά και πρέπει να αναζητηθούν σε ψυχολογικά φαινόμενα και σκοτεινές περιοχές του εγκεφάλου που υπαγορεύουν το φθόνο για την ελευθερία του άλλου. Το βλέπουμε παντού: Υπερ-προστατευτικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά τους, ιερείς τρομοκρατούν τα ποίμνια μεταθέτοντας την ατομική τους ευθύνη σε ένα ανώτερο ον, κακής ποιότητας εργαζόμενοι παρεμποδίζουν τους ικανότερους, συντεχνίες αγωνίζονται να μην επεκταθεί η παραγωγή μέσω του ανταγωνισμού, υπερ-πατριώτες δεν ανέχονται τη διαφορετικότητα και την ατομικότητα.

Η μιζέρια, συνοδεύεται σχεδόν πάντα από απουσία θετικού λόγου, απουσία δημιουργικότητας . Οι μίζεροι συχνά χειροκροτούν όσους στήνουν εμπόδια στο δρόμο της προόδου. Χαίρονται για την παρακώλυση των συγκοινωνιών, πανηγυρίζουν όταν οι αναρχικοί «απαλοτριώνουν» σούπερ-μάρκετς, γοητεύονται από υστερικά πρωτοσέλιδα γελοίων ΜΜΕ, λατρεύουν τους «αστέρες» της τηλε-ρουφιανιάς με τις κατινίστικες εκπομπές τους, χειροκροτούν τον «τσαμπουκά» του Γιώργου Παπανδρέου, αδυνατούν να χαρούν την επιτυχία και τη σταθερότητα ενός συστήματος, θαυμάζουν πάντα την αναμπουμπούλα και τον «χαβαλοτζέρτζελο». Γίνεται ο χειρότερος εχθρός τους όποιος τους μιλήσει για ανάληψη ευθύνης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας.

Υπό αυτή την οπτική δεν είναι καθόλου τυχαία, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών: Ομάδα νεαρών αγανακτεί με την ακρίβεια. Σωστά. Καταδικάζει τα καρτέλ. Μπράβο. Αλλά αντί να πάρει τη δημιουργική πρωτοβουλία να ενημερώσει τον κόσμο για τα καταστήματα που πουλούν πιο φτηνά, να οργανώσει συνεχόμενα μποϋκοτάζ, να συμμετάσχει και να ενισχύσει εθελοντικά το καταναλωτικό κίνημα, να διαδηλώσει για τα ΑΙΤΙΑ της ακρίβειας, να ανοίξουν οι ίδιοι καταστήματα και να πωλούν αυτοί όσο νομίζουν, τι κάνουν; Με ελληναράδικη «μαγκιά» και με νοοτροπία γηπεδικού «Ντου», εισβάλλουν σε καταστήματα, κλέβουν, μοιράζουν τα κλεμμένα σε φτωχούς χειροκροτητές και εξαφανίζονται!

Αν και είμαι σε θέση να καταλάβω την αγανάκτηση εναντίον ορισμένων επιχειρηματιών και να αναγνωρίσω ότι τα κίνητρα των αναρχικών είναι αγνά, ωστόσο βρίσκω πολλά αρνητικά μηνύματα σε αυτές τις κινήσεις: Τεμπελιά (αποφυγή ανάληψης υγιών πρωτοβουλιών), συμπεριφορά ζούγκλας (ο κλέψας του κλέψαντος), δειλία (ανωνυμία και εξαφάνιση), λαϊκισμός (καμία ευθύνη στον πολίτη-αιώνιο θύμα της ακρίβειας), απουσία διατύπωσης σοβαρής ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης. Ποια κοινωνία οραματίζονται; Γιατί δεν κάνουν ευρέως γνωστή την πρόταση διακυβέρνησης που έχουν;

Γιατί άραγε τα παιδιά του ελληνικού βραχίονα του Δίκαιου Εμπορίου (http://

www.fairtrade.gr/) αγωνίζονται επώνυμα, πιο υπεύθυνα και πιο επιτυχημένα βοηθώντας ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ τους φτωχούς παραγωγούς, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης από τους μεσάζοντες, για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας στο χώρο εργασίας και κατάργηση της παιδικής εργασίας ανά τον κόσμο και την κοινωνία γενικότερα; Γιατί δεν πάνε οι αναρχικοί να φέρουν οι ίδιοι προϊόντα από τα χωράφια και να τα πουλήσουν πιο φτηνά ; Ποιος εκπέμπει τελικά πιο σωστά μηνύματα για τη νεολαία, ο επώνυμος εθελοντής ή ο ανώνυμος ψευτόμαγκας ; Πόσο πιο πλούσιο θα ήταν το καταναλωτικό κίνημα αν διοχέτευαν εκεί την ενεργητικότητά τους;

J.S. Mill : Σχετικά με τα όρια της εξουσίας που ασκεί η κοινωνία στο άτομο.

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα στον J.S. Mill περνάμε στο 4ο κεφάλαιο του έργου "Περί Ελευθερίας" όπου ο Μιλ υποστηρίζει ότι τα ανθρώπινα όντα οφείλουν να αλληλοβοηθούνται, για να διακρίνουν το καλύτερο από το χειρότερο. Κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να πει σε έναν άλλο (ενήλικο) ότι δεν πρέπει , για το δικό του το καλό, να χειριστεί τη ζωή του όπως επέλεξε να τη χειριστεί. Ο καθένας, για την προσωπική του ζωή, έχει γνώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τις γνώσεις οποιουδήποτε άλλου που βλέπει τα πράγματα «απ’έξω».

Σχετικά με το γνωστό ερώτημα αν ένα άτομο με "κακές" συνήθειες ζημιώνει εξίσου και την κοινωνία με το παράδειγμά του, ο Μιλ απαντάει κατηγορηματικά "όχι" στηρίζοντας την απάντησή του με 3 επιχειρήματα:

1) Όσο αφορά την απλά ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ζημία, που προξενεί κανείς στην κοινωνία με τη συμπεριφορά του, η οποία ούτε αθετεί κάποια συγκεκριμένη υποχρέωση προς το κοινό ούτε επιφέρει αισθητή βλάβη σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο εκτός από τον εαυτό του, η ανακύπτουσα δυσχέρεια είναι τελικά τέτοια, που ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΕΙ η κοινωνία για χάρη του σημαντικότερου αγαθού της ανθρώπινης ελευθερίας.

2) Το κακό παράδειγμα μπορεί να παίξει θετικό ρόλο όταν πχ. προβληθεί ως παράδειγμα προς αποφυγή.

3) Όταν κάποιος επεμβαίνει στην προσωπική ζωή του άλλου επεμβαίνει λαθεμένα και από λάθος θέση. Όταν η γνώμη μιας πλειοψηφίας επιβάλλεται σαν νόμος στη μειοψηφία, για αποκλειστικά ατομικά ζητήματα, είναι συχνότερα λαθεμένη παρά σωστή, επειδή σ’αυτές τις περιπτώσεις «κοινή γνώμη» σημαίνει, το πολύ πολύ, τι πιστεύουν ορισμένοι άνθρωποι πως είναι καλό και κακό για τους άλλους (ενώ πολύ συχνά η «κοινή γνώμη» αδιαφορεί για την ευτυχία αυτών που επικρίνει).

Παρόμοιες ουσιαστικά γνώμες, κατά τον Μιλ, είναι ήδη ευρύτατα διαδεδομένες στην εργατική τάξη: "Είναι γνωστό ότι οι κακοί εργάτες πιστεύουν ακράδαντα, πως πρέπει να αμείβονται με το ίδιο ημερομίσθιο, που αμείβονται και οι καλοί εργάτες, και πώς δεν πρέπει να επιτρέπεται σε κανένα να κερδίζει περισσότερα απ’τους άλλους χάρη στη μεγαλύτερη ικανότητα ή την εργατικότητά του. Και χρησιμοποιούν μια ηθική αστυνόμευση για να εμποδίσουν τους εργοδότες να προσφέρουν μεγαλύτερη αμοιβή για την καλύτερη εργασία. "

"Αν λοιπόν έχει το κοινό δικαίωμα να αναμιγνύεται στις ιδιωτικές υποθέσεις, δεν μπορώ τότε να καταλάβω, γιατί έχουν άδικο αυτοί οι άνθρωποι. Ή, στην περίπτωση του ιδιαίτερου κοινού, που περιβάλλει ένα άτομο, πώς μπορεί να το κατακρίνει κανείς, αφού ασκεί τα ίδια δικαιώματα επί της ατομικής του συμπεριφοράς, που έχει και το ευρύτερο κοινό επί της συμπεριφοράς των ανθρώπων γενικά."

Γιατί είναι απαραίτητοι οι εκκεντρικοί άνθρωποι σε μια κοινωνία ;

Ο σημαντικός θεωρητικός του φιλελευθερισμού, Τζον Στούαρτ Μιλ, γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1806. Στη δεκαετία του 1840 ο Μιλ ήταν πια σε θέση να δώσει μια ώριμη διατύπωση της φιλοσοφίας του. Τα έργα του "Σύστημα Λογικής" (1843) και "Βασικές αρχές της πολιτικής οικονομίας" (1848), καθιέρωσαν την εξέχουσα θέση του στην πνευματική ζωή της Αγγλίας των μέσων του 19ου αιώνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 έγραψε τα άλλα του σημαντικά πολιτικά και φιλοσοφικά έργα, ανάμεσα στα οποία και το περίφημο δοκίμιο "On Liberty" ("Περί Ελευθερίας", εκδ. επίκουρος) με το οποίο και είναι περισσότερος γνωστός σήμερα.

Ο Μιλ αφιερώνει το 3ο κεφάλαιο του εν λόγω δοκιμίου στην αναγκαιότητα του να υπάρχει η ατομικότητα και η εκκεντρικότητα σε μια κοινωνία, ξεκαθαρίζοντας καταρχήν ότι η ελευθερία σταματά όταν βλάπτει τα δικαιώματα των άλλων.Αυτή την αναγκαιότητα τη στηρίζει με τα εξής επιχειρήματα:

"-Ένα άτομο δεν πρέπει να συμμορφώνεται στην "τυραννία του εθίμου των άλλων" διότι: 1)η εμπειρία των άλλων μπορεί να είναι πολύ περιορισμένη ή να μην την έχουν ερμηνεύσει σωστά. 2)μπορεί να την έχουν ερμηνεύσει σωστά, αλλά να μην ταιριάζει στο συγκεκριμένο άτομο. 3)το άτομο, όταν συμμορφώνεται στο έθιμο ως έθιμο, δεν καλλιεργείται διότι η συμμόρφωση δεν προκύπτει από επιλογή. Η ανθρώπινη φύση δεν είναι μηχανή, αλλά δέντρο που πρέπει να αναπτύσσεται ελεύθερα προς όλες τις κατευθύνσεις.

- Όποιος πιστεύει ότι δεν πρέπει να ενθαρρύνεται η εκδήλωση της ατομικότητας, πιστεύει με άλλα λόγια ότι η κοινωνία δεν χρειάζεται ισχυρές φύσεις και ότι δεν είναι επιθυμητή η ύπαρξη υψηλού επιπέδου ενεργητικότητας. Όμως, όσο πιο αναπτυγμένη είναι η ατομικότητα τόσο πιο πολύτιμο γίνεται το άτομο και για τους άλλους. Υπάρχει μεγαλύτερη πληρότητα ζωής στην ύπαρξή του, άρα και περισσότερη ζωή στη μάζα που αποτελείται από τέτοια άτομα. Τα άτομα ήταν πάντα εξαιρετικά ανόμοια μεταξύ τους και άνοιξαν παντοειδείς δρόμους που όλοι οδηγούσαν σε κάτι πολύτιμο (απαντάει και στο επιχείρημα των "άγριων" ενστίκτων, αλλά κάνω οικονομία χώρου).

- Δύο πράγματα είναι αναγκαία για την ανθρώπινη ανάπτυξη: η ελευθερία και η ποικιλία καταστάσεων.Για να έχει ίσες ευκαιρίες ανάπτυξης η φύση κάθε ατόμου, πρέπει να επιτρέπεται στα άτομα να ζουν διαφορετικά. Το κριτήριο, για να θεωρηθεί αξιόλογη μια εποχή απ'τους μεταγενέστερους, είναι κατά πόσον υπήρχε στην κρινόμενη εποχή αυτή η ελευθερία δράσης .

-Το γεγονός, ότι τόσο λίγοι τολμούν σήμερα να είναι εκκεντρικοί (χωρίς να βλάπτουν τους άλλους), αποτελεί τον σοβαρότερο ίσως κίνδυνο που απειλεί την εποχή μας. Η εκκεντρικότητα αφθονούσε πάντα, όταν κι όπου αφθονούσε η δύναμη χαρακτήρα και ήταν πάντα ανάλογη με τη ζωτικότητα, την ιδιοφυία και το ηθικό ανάστημα που διέθετε η κοινωνία. Επειδή ακριβώς η τυραννία της κοινής γνώμης μετατρέπει την εκκεντρικότητα σε όνειδος, καλό είναι, αν θέλουν οι άνθρωποι να απαλλαγούν απ'αυτή την τυραννία, να είναι εκκεντρικοί. Ο δεσποτισμός του εθίμου είναι παντού εμπόδιο για την πρόοδο του ανθρώπου.

- Είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπινων όντων ως προς τις πηγές της ευχαρίστησής τους, ώστε αν δεν υπάρχει ανάλογη ποικιλία στους τρόπους ζωής τους, είναι αδύνατο να εξασφαλίσουν ίσο μερίδιο ευτυχίας ή το διανοητικό-ηθικό-αισθητικό ανάστημα για το οποίο είναι απ'τη φύση τους ικανοί. "

Συστήνω ανεπιφύλακτα το παραπάνω βιβλιαράκι (190 σελίδες).

Περιβαλλοντικό πρόβλημα είναι και η ηχορρύπανση !

Ίσως είναι χαρακτηριστικό της ανευθυνότητας που φαίνεται να κερδίζει έδαφος, πάντως ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα όπου ο θόρυβος κυριαρχεί. Από τα δελτία ειδήσεων και τους κακούς γείτονες έως τα κορναρίσματα, τα... λαϊκά πανηγύρια και τους χώρους εργασίας έχει χαθεί η απλή έννοια του σεβασμού στην ησυχία του άλλου...

Όμως, τις πιο ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει το φαινόμενο της ηχορρύπανσης στα παραλιακά θέρετρα της χώρας μας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όπου οι κάτοικοι κυριολεκτικά... χάνουν τον ύπνο τους.
Εκτός από την ανευθυνότητα των οδηγών κυρίως δικύκλων (μηχανάκια) ,εκεί που πραγματικά τα πράγματα έχουν ξεφύγει είναι η ασύδοτη ηχορρύπανση των νυχτερινών κέντρων.

Εκμεταλλευόμενοι την πολιτική δειλία ορισμένων Δημάρχων, οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων αυτών αποφασίζουν αυθαίρετα και αντικοινωνικά να παραβιάζουν τα ωράρια κοινής ησυχίας σε πολλές παραλιακές πόλεις ζημιώνοντας το περιβάλλον και την υγεία όλων μας. Οι αρνητικές επιπτώσεις της ηχορρύπανσης είναι πολλές:
- προβλήματα υγείας (συσχετίζεται με αύξηση πίεσης, ψυχολογικά προβλήματα, καρδιακά προβλήματα και αϋπνίες)
- προβλήματα στον τουρισμό και στην οικονομία. Ποιος θα επισκεφθεί μια πόλη στην οποία δεν μπορεί να κοιμηθεί; Εδώ, το σύνηθες επιχείρημα των «φωστήρων» είναι ότι προσελκύουν έτσι νεανικό πληθυσμό. Και ποιος τους είπε ότι όλος ο νεανικός πληθυσμός αρέσκεται στο να ακούει τους μονότονους ήχους από τα ηχεία των νυχτερινών κέντρων; Και οι εργαζόμενοι που θέλουν να ξεκουραστούν ; Οι νέοι που θέλουν να κοιμηθούν νωρίς ή να διαβάσουν; Οι ηλικιωμένοι; Οι άρρωστοι; Τα παιδιά;
- κοινωνικά προβλήματα: οι σχέσεις των πολιτών με τους «δράστες» που ηχορρυπαίνουν κάθε άλλο παρά αρμονικές είναι στις περιοχές αυτές.

Οι λύσεις που χρειάζονται για το παραπάνω πρόβλημα, εκτός από την τετριμένη λύση της «παιδείας» όλων μας, θα μπορούσαν να είναι και οι εξής:
- Η ενταντικοποίηση των ελέγχων της Τροχαίας στις παραλιακές περιοχές, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ιδιαίτερα στις ώρες κοινής ησυχίας, μεσημβρινές και νυχτερινές, όπου οι ασυνείδητοι οδηγοί ζημιώνουν τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Υπενθυμίζω ότι και η άσκοπη χρήση της κόρνας αποτελεί παράπτωμα!
- Να θεσμοθετηθεί και κάρτα ελέγχου θορύβου την οποία θα οφείλουν να φέρουν όλα τα οχήματα σε εμφανή θέση.
- Να τοποθετηθούν επιβραδυντικά «σαμαράκια» σε όσους παραλιακούς δρόμους δεν υπάρχουν.
- Η άμεση σύγκλιση των Δημοτικών Συμβουλίων των Δήμων με θέμα την ηχορρύπανση από τα νυχτερινά κέντρα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι Δήμαρχοι πρέπει να ξεκαθαρίσουν σε όσους ιδιοκτήτες δεν συμμορφώνονται ότι θα τους αφαιρούνται οι άδειες λειτουργίας και, τελικά, να το πράττουν. Αυτή θα είναι και η μόνη συνεπής στάση απέναντι στους δημότες που τους τίμησαν με την ψήφο τους.

Δυστυχώς, είδαμε στο παρελθόν ότι διάφοροι «διάλογοι» των Δημάρχων με τους ιδιοκτήτες δεν απέδωσαν αφού οι τελευταίοι καλυπτόμενοι πίσω από τη δικαιολογία της μικρής παραθεριστικής περιόδου κατορθώνουν να επιβάλλουν τις αυθαιρεσίες τους ζημιώνοντας την ησυχία, την ψυχική υγεία και εν τέλει την ποιότητα ζωής των πολλών.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παραβιάζει ατομικά δικαιώματα των υπόλοιπων πολιτών ούτε να μετράει το πολιτικό κόστος για να πράξει το καθήκον του.