Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: "Outliers"



Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Malcolm Gladwell «OUTLIERS», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ.Αλέξανδρο Ηλιόπουλο, επιχειρηματία στα κοινωνικά δίκτυα, αρθρογράφο και ιδρυτή του Liberal’s Café, τo Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τους επιτυχημένους ανθρώπους έχουμε εστιάσει πολύ στην ευφυϊα τους, τη φιλοδοξία τους και τα προσωπικά χαρακτηριστικά τους. Αντιθέτως, ο Malcolm Gladwell ισχυρίζεται πως πρέπει να παρατηρήσουμε το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιούνται, την κουλτούρα τους και τη γενιά στην οποία ανήκουν. Στο βιβλίο ο Gladwell αποκαλύπτει τι κοινό έχει ο Bill Gates με τους Beatles, γιατί δεν ξέρετε πολλά για τον πιο έξυπνο άνθρωπο στον κόσμο, γιατί σχεδόν κανένας σταρ του Ice Hockey δεν γεννιέται το φθινόπωρο και πώς ο τόπος γέννησης των πιλότων αεροσκαφών παίζει ρόλο σε αεροπορικά δυστυχήματα.

Οι ζωές των Outliers – άνθρωποι με επιτυχίες που ξεπερνούν τη συνηθισμένη εμπειρία – ακολουθούν μια παράξενη και απροσδόκητη λογική και ένα «σχέδιο» για τον δρόμο προς την επιτυχία, το οποίο αποκαλύπτει ο Gladwell σε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο.


Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850

Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2011

ΝΑΙ στην προμήθεια φαγητού των παιδικών σταθμών από εταιρείες catering.



Η λύση της σίτισης στους δημοτικούς σταθμούς του Δήμου Ωρωπού από εταιρείες έτοιμου φαγητού (catering) έφεραν στην επιφάνεια μια σειρά ενδιαφέροντα ζητήματα, από την καχυποψία κάποιων συμπολιτών μας προς την ελεύθερη οικονομία μέχρι την πολιτική βούληση και εφαρμογή σωστών λύσεων ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος.

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου η επιχειρηματικότητα έχει δαιμονοποιηθεί. Δεκαετίες ανέξοδου κρατισμού εγκαθίδρυσαν στη χώρα τη νοοτροπία της παροχής των πάντων από τον κρατικό Λεβιάθαν μέσω διορισμών ή μέσω επιδοτήσεων ως τη μόνη θεμιτή αναπτυξιακή πρόταση. Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κάποιοι συμπολίτες μας επέλεξαν έναν άλλο τρόπο ζωής: Προτίμησαν να γίνουν επιχειρηματίες και να εκμεταλλεύονται οι ίδιοι το προϊόν του μόχθου τους. Το γεγονός ότι συνεχίζουν ακόμα να επιβιώνουν μέσα στον πόλεμο της φοροεπιδρομής και της συκοφαντίας που υφίστανται αποδεικνύει ότι έχουν τεράστια ψυχικά αποθέματα και ότι είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι εταιρείες έτοιμου φαγητού. Όσο και αν πληρούν όλες τις διατροφικές και υγειονομικές προδιαγραφές, όσο και αν ο ανταγωνισμός τους έχει οδηγήσει στο να μειώσουν δραματικά τις τιμές, όσο και αν η ποιότητα του προϊόντος τους είναι άριστη, ποτέ δε θα γίνουν αποδεκτοί από τους πολλούς επειδή είναι «ιδιώτες», όχι με την αρχαιοελληνική έννοια, αλλά με τη σημερινή, δηλ. επιχειρηματίες άρα «ανάλγητοι», «φιλοχρήματοι» και «νεοφιλελεύθεροι». Θα νόμιζε κανείς ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την ποιότητα και την τιμή του προϊόντος τους, αλλά για το χαρακτήρα τους, για την προσωπική τους αξία. Έτσι , φαίνεται να προτιμούν κάποιοι τη σίτιση των παιδιών των παιδικών σταθμών από μάγειρες ή μαγείρισσες διορισμένους από το Δήμο. Είναι η παραπάνω νοοτροπία που αναφέραμε, αλλά που περιλαμβάνει και πολλές αντιφάσεις: Πώς γίνεται να έχει κανείς περισσότερη εμπιστοσύνη στο δημόσιο μάγειρα και όχι στον ιδιώτη ; Ποια υπηρεσία στην Ελλάδα αποδείχτηκε ότι λειτουργεί καλύτερα από δημοσίους υπαλλήλους και όχι από επιχειρηματίες ; Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του δημόσιου μονοπωλίου που προτιμούν και σε ποιες άλλες εποχές και χώρες παραπέμπουν ; Πώς γίνεται να δηλώνουμε ότι η «ξένη» εταιρεία θα πάρει τα λεφτά του Δήμου μας ενώ σε εκατοντάδες Ωρωπιώτες που δουλεύουν σε γειτονικούς Δήμους δεν τολμάμε να πούμε το ίδιο ;

Ευτυχώς, η Δημοτική Αρχή και συγκεκριμένα το αρμόδιο Ν.Π.Δ.Δ. δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος. Ανατέθηκε η σίτιση των παιδιών στη μειοδότρια εταιρεία catering «Cardiofit» με σύμβαση τεσσάρων μηνών για 155 μερίδες ημερησίως και με πολύ μικρό κόστος. Μετά την παρέλευση του τετράμηνου η εταιρεία θα αξιολογηθεί για τις υπηρεσίες της και η ενδεχόμενη νέα σύμβαση μπορεί να είναι και πάλι προσωρινή. Με τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν και με την πρωτοβουλία της κ. Κοντογιάννη για επίσκεψη των γονέων στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ξεπεράστηκαν οι περισσότερες επιφυλάξεις αφού όλοι είδαν την παρεξήγηση στην οποία είχαν πέσει και τη λάθος εντύπωση που τους είχε δοθεί για τις εταιρείες catering.

Τίθεται, δικαίως, το ερώτημα της τύχης των υπαρχόντων μαγείρων του Δήμου. Όμως, η μία μαγείρισσα συνταξιοδοτήθηκε ενώ οι άλλες δύο βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση. Μια ανθρώπινη πολιτική θα μπορούσε να εξασφαλίσει την ικανοποιητική συνύπαρξη του υπάρχοντος προσωπικού με την εταιρεία έτοιμου φαγητού είτε μέσω κάποιας αλλαγής αρμοδιοτήτων , είτε ικανοποιητικής πρόωρης συνταξιοδότησης με τήρηση όλων των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Σε κάθε περίπτωση, η αναδιάρθρωση της λειτουργίας των παιδικών σταθμών θα πρέπει να λάβει υπόψη της τη μέγιστη ανάγκη για οικονομική ανάπτυξη, την παροχή πολλών εναλλακτικών επιλογών για την παροχή φαγητού, τη συμμετοχή των γονέων στην αξιολόγηση των προσφορών και την εξοικονόμηση των χρημάτων των φορολογουμένων.

H τροφοδοσία με έτοιμο φαγητό των παιδικών σταθμών μπορεί να αποτελέσει μία όαση ποιότητας όχι μόνο στο Δήμο μας αλλά και γενικότερα στην έρημο της κυρίαρχης ελληνικής κουλτούρας του λαϊκισμού και της αναξιοκρατίας. Διότι οι εταιρείες θα είναι πιθανό να χάσουν τη δουλειά τους αν δεν την κάνουν καλά, σε αντίθεση με μόνιμους υπαλλήλους που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ τους.

Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2011

Ο Daniel Goleman για τη συμπόνοια.











Ο Daniel Goleman, συγγραφέας της "Συναισθηματικής Νοημοσύνης", μιλάει για τη συμπόνοια, για την "Κοινωνική Νοημοσύνη" μέσω των "καθρεφτικών" νευρώνων, την τελειοποίηση των καταναλωτικών επιλογών και για την αισιοδοξία του ως προς την ανθρώπινη ενσυναίσθηση.

Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2011

Από τη γενιά του Πολυτεχνείου στη γενιά του Μνημονίου.





Η γενιά του Πολυτεχνείου διεκδίκησε, πριν τριάντα οκτώ χρόνια, «ψωμί, παιδεία,ελευθερία».

Σήμερα, η "γενιά του Μνημονίου" καλείται να κάνει τη δική της επανάσταση, στηρίζοντας το Μνημόνιο και διεκδικώντας σθεναρά το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία που ακόμα στερείται.

Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», στάθηκε αρκετό για να επαναφέρει την Ελλάδα σε τροχιά εκδημοκρατισμού, η ισχύς του όμως δεν άργησε να εξασθενήσει και να μετατραπεί από αίτημα μιας ολόκληρης γενιάς σε εργαλείο λαϊκισμού και αναξιοκρατίας.

Σήμερα, η γενιά της μεταπολίτευσης παραδίδει σε κάθε Έλληνα πολίτη ένα χρέος 50.000 ευρώ. Και μαζί με αυτό μια Ελλάδα χρεοκοπημένη, με απαξιωμένο σύστημα παιδείας και κατεστραμμένη οικονομία.

Το Μνημόνιο, με τις αλλαγές που προωθεί, αποκαθιστά μερικώς την οικονομική ελευθερία και απελευθερώνει τον τόπο από στρεβλώσεις και ανισορροπίες δεκαετιών. Απαιτούνται όμως πολλά περισσότερα, μεταξύ των οποίων και η υλοποίηση ενός νέου υγιούς αναπτυξιακού μοντέλου.

Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2011

Το 4ο Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

Watch live streaming video from greekliberals at livestream.com


Πραγματοποιήθηκε σήμερα 12 Νοεμβρίου 2011, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, το 4ο τακτικό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

Σε στρογγυλό τραπέζι με θέμα : ‘’Η ανάγκη για ένα μέτωπο ορθολογισμού και μεταρρυθμίσεων απέναντι στη κρίση’’ με τη συμμετοχή των

Γιώργου Χατζημαρκάκη ευρωβουλευτή Γερμανικού Φιλελεύθερου Κόμματος (FDP)

Θόδωρου Σκυλακάκη ευρωβουλευτή Δημοκρατικής Συμμαχίας,

Τάσου Αβραντίνη αντιπροέδρου της Δράσης,

Θάνου Τζήμερου (Δημιουργία Ξανά!),

Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη (Δημοκρατικοί) ,

Νάσου Παπαχριστόδουλου αντιπροέδρου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας,

και συντονιστή το δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλη,

αναδείχθηκε η ανάγκη για τη σύγκλιση και τη συνεργασία των δυνάμεων που ενδιαφέρονται για τη θεσμική αναγέννηση και τη διασφάλιση της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας.

Μέσα σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα μεταξύ των δυνάμεων του χώρου με μεγάλη και ενεργή συμμετοχή του κοινού, εκφράστηκε από όλους η επιθυμία και η διάθεση συσπείρωσης ενόψει εκλογών.

Το Συνέδριο ολοκλήρωσε τις εργασίες του με την εκλογή νέας Συντονιστικής Επιτροπής.

Η Συντονιστική Επιτροπή σε συνεδρίασή της συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Πρόεδρος

Στρατής Κατάκος, Αντιπρόεδρος

Νίκος Χαραλάμπους, Γενικός Γραμματέας

Μάκης Σπυράτος, Οικονομικός Υπεύθυνος

Νάσος Παπαχριστόδουλος, μέλος ΣΕ

Κώστας Κουκόπουλος, μέλος ΣΕ

Σπύρος Ντόβας, μέλος ΣΕ



Email: press@greekliberals.net

Πέμπτη, Νοεμβρίου 03, 2011

Συνεργασία ΔΡΑΣΗΣ - Φιλελεύθερης Συμμαχίας










ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Δράση και η Φιλελεύθερη Συμμαχία ανακοινώνουν την απόφασή τους να συνεργαστούν πολιτικά και να συμπράξουν εκλογικά στις επόμενες εκλογές.

Καλούμε κάθε φορέα και κάθε πολίτη που θέλει να υπερασπίσει την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ανοικτή κοινωνία, την ελεύθερη οικονομία και τα ατομικά δικαιώματα, να συμπαραταχθούμε ισότιμα, με αυτονομία, σε ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό μέτωπο.

Για να διασφαλίσουμε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τη δική μας, των παιδιών μας και της χώρας μας.

http://www.greekliberals.net/
http://www.drassi.gr/

Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: "ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡ"


Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Otto Weininger, «Φύλο και χαρακτήρ», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Γεώργιο Σιβρίδη, αρχιτέκτονα, την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).

Κύριο θέμα του βιβλίου του είναι το Θήλυ και η εμφάνιση του ανδρόγυνου τύπου της Φεμινίστριας. Εντούτοις εκείνο που πραγματικά απασχολεί τον Weininger πίσω από την υπερθεμάτιση της Ιδέας του Άρρενος ως Πνεύματος, είναι η έλλειψη Λογικής και Ηθικής σε μια κοινωνία Μαζικοδημοκρατική και Μεταμοντέρνα, στο κατώφλι της οποίας στέκεται.

Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850


Βιβλία διαθέσιμα προς δανεισμό:

Α. Ξενόγλωσση Βιβλιογραφία:
"A Vindication of the Rights of Men; A Vindication of the Rights of Woman; An Historical and Moral View of the French Revolution: WITH "A Vindication of the Rights of Woman" Mary Wollstonecraft
"Bureaucracy" Ludwig Von Mises
"Capitalism and Freedom" Milton Friedman
"Democracy in America" Alexis De Tocqueville
"Free to Choose" Milton Friedman
"Le Liberalisme contre le Capitalisme" Vallerie Charolle
"Leviathan" Thomas Hobbes
"Liberalism: The Classical Tradition" Ludwig Von Mises
"On Liberty" John Stuart Mill
"Planning for Freedom: Let the Market System Work: A Collection of Essays and Addresses" Ludwig Von Mises
"Reflections on the Revolution in France" Edmund Burke

"Social Choice and Individual Values" Arrow
"Socialism: An Economic and Sociological Analysis"Ludwig Von Mises
"The Counter-revolution of Science: Studies on the Abuse of Reason" F.A. Hayek
"The Evils of Revolution" Edmund Burke
"The Invisible Hand "Adam Smith
"The Law" Frederic Bastiat
"The Open Society and its Enemies" Karl Popper
"The Revolution: A Manifesto" Ron Paul
"The Rights of Man" Thomas Paine
"The Road to Serfdom" FA Hayek
"The Second Treatise of Government: AND A Letter Concerning Toleration" John Locke
"The Theory of Money and Credit" Ludwig Von Mises
"The Theory of Moral Sentiments" Adam Smith
"The Virtue of Selfishness " Ayn Rand
"Utilitarianism" John Stuart Mill
"Ultimate Foundation of Economic Science: An Essay on Method" Ludwig Von Mises
"Wealth of Nations" Adam Smith
Mario Vagras Llosa, “Global Village or Global Pillage ?”
Mario Vagras Llosa, “The Children of Columbus”


Β. Ελληνόγλωσση Βιβλιογραφία:

«Αλήθειες για τον Φιλελευθερισμό, όψεις της ανοιχτής κοινωνίας στην Ελλάδα και τον κόσμο» Δημήτρης Σκάλκος
«Βαμπίρ και Κανίβαλοι» Μίμης Ανδρουλάκης
«Γραφειοκρατία» Λούντβιχ φον Μίζες
«Εγχειρίδιο επιχειρηματικότητας» Π. Λαμπρόπουλος
«Ζητούνται Αλχημιστές» Μίμης Ανδρουλάκης
«Η οικονομική της Ελευθερίας» Λούντβιχ φον Μίζες
«Η παγκοσμιοποίηση και οι εχθροί της» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Θηλυκό Πόκερ» Μίμης Ανδρουλάκης
«Limit Up – κοντά στα όρια» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Μετά το μέλλον» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Περί Ελευθερίας» Τζον Στιούαρτ Μιλλ
«Σαν διφορούμενο άγγιγμα» Στέλιος Ράμφος
«Τάνγκο του Τσε» Μίμης Ανδρουλάκης
«Τι έκανε η κυβέρνηση στα χρήματά μας;» Μάρρεϋ Ν. Ρόθμπαρντ
«Υπερασπίζοντας την Ελευθερία» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Φιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία» Τάκης Μίχας, Δημήτρης Σκάλκος
Π. Καζάκος, «Από τον ατελή εκσυγχρονισμό στην κρίση», εκδ. ΠΑΤΑΚΗ
Π. Καζάκος, «Αναθεώρηση του Συντάγματος και Οικονομία», εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ
Π. Καζάκος, «Έτοιμοι για το μέλλον ;», εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ
Ούρσουλα Λε Γκεν, «Η απελευθέρωση μιας γυναίκας»
Θ. Πελαγίδης, Μ. Μητσόπουλος, «Η στιγμή της στροφής για την ελληνική οικονομία» (2 αντίτυπα).
Κ. Χατζηφωτεινός, «Νισάφι Πια !», εκδ. ΔΙΗΝΕΚΕΣ (2 αντίτυπα)
Δ. Φύσσας, «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος», εκδ. ΕΣΤΙΑ
Ulrike Meinhof, “Γερμανία, Γερμανία»
Erico Malatesta, “Περί Αναρχισμού και Βίας»
Ανταποκριτές στον Ισπανικό Εμφύλιο

Περιοδικά:
- Ελευθεριακή Κίνηση
- The future of Multilateralism
- KREPPA
- Migration: Europe’s Challenge
- Together or Apart ?

Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2011

Το Σκασιαρχείο.


Στην παλιά ταινία "Το Σκασιαρχείο" παρουσιάζεται η παιδαγωγική μέθοδος του Σελεστέν Φρενέ, κατά την οποία προβάλλεται η ανωτερότητα της ανακαλυπτικής μάθησης και της μαθητικής αυτενέργειας. Ο Φρενέ θεωρούσε ότι στο "Σχολείο Εργασίας" η γνώση έρχεται φυσικά, χωρίς βιβλία και προγράμματα. Σήμερα υπάρχει στις γαλλόφωνες χώρες "κίνημα Φρενέ", καθώς και σχολεία με το "σήμα Φρενέ" όπου οι αντιλήψεις του μεγάλου παιδαγωγού έχουν συναντηθεί ομαλά με τις Νέες Τεχνολογίες συνεχίζοντας την παράδοση της αντιαυταρχικής αγωγής και του Ανοιχτού Σχολείου.
Αν και γυρίστηκε το 1948-49 η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του Φρενέ και καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.
Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολειο το 1926!
Ολόκληρη η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ (απαιτείται σύνδεση σε λογαριασμό Google):

https://docs.google.com/leaf?id=0B51K81d97HM2YjFkYjU1MGEtZDAwMS00NzRlLTkyOTctOTNjN2I4YzE4YjYw&hl=en&authkey=CKHKsaYI&pli=1

Niall Ferguson: Έξι κατευθύνσεις προς την ευημερία.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, οι δυτικοί πολιτισμοί τα πάνε πολύ καλά στη δημιουργία γενικής ευημερίας. Ο ιστορικός Niall Ferguson ρωτά: Γιατί η Δύση και όχι οι υπόλοιποι; Προτείνει έξι μεγάλες ιδέες από το δυτικό πολιτισμό που προωθούν τον πλούτο, τη σταθερότητα και την καινοτομία. Και σε αυτό το νέο αιώνα, λέει, αυτές οι εφαρμογές είναι όλες κοινόχρηστες. Μία καταπληκτική ομιλία που εξηγεί πολύ απλά πώς οι προτάσεις για κράτος Δικαίου, Θεσμούς, Ατομικά δικαιώματα, Ελευθερία κατευθύνσεις αποτελούν το κλειδί για την πρόοδο της ανθρωπότητας:





Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2011

Για μια νέα οικονομία της δημόσιας εκπαίδευσης: Διαχωρισμός της χρηματοδότησης από την παραγωγή των εκπαιδευτικών υπηρεσιών.







(Άρθρο των Ν. Χαραλάμπους – Δ. Σταύρου)*

Θεωρούμε ότι η μεταρρύθμιση «Νέο Σχολείο – Πρώτα ο Μαθητής» που προτείνεται από το ΥΠΔΒΜΘ αποτελεί ακόμα μία μετριοπαθή πρόταση που δε μας αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στη ρίζα του. Αν και δε λείπουν κάποιες σωστές κατευθύνσεις, όπως η αυτοαξιολόγηση (άτολμη όμως και πολύ γραφειοκρατική), το πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης, ο θεσμός του «δόκιμου εκπαιδευτικού», η συμπύκνωση των επιπέδων ιεραρχίας και οι αυξημένες αρμοδιότητες των διευθυντών, παρόλα αυτά δεν αντιμετωπίζεται το βασικό πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης που δεν είναι άλλο από το σφιχτό εναγκαλισμό των σχολείων με το κεντρικό κράτος.

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό, αλλά στην Ελλάδα το Υπουργείο Παιδείας, από τα χρήματα των φορολογουμένων, δαπανά περίπου 4.000 ευρώ ανά μαθητή κάθε έτος. Αντίθετα, όλοι οι γονείς μαθητών ή φοιτητών γνωρίζουν πολύ καλά, ποιος είναι ο τρόπος που διοχετεύονται, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, στο Εκπαιδευτικό Σύστημα τα χρήματα αυτά: στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό που ξέρουμε ότι είναι καθοριστικά για τα πρώτα βήματα του παιδιού, οι γονείς δεν έχουν καμία δυνατότητα επιλογής ή ουσιαστικής παρέμβασης.
Στο γυμνάσιο-λύκειο ζουν με το άγχος των καταλήψεων και των «κενών» ωρών οι οποίες νεκρώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και απαγορεύουν σε όσους μαθητές θέλουν, να κάνουν μάθημα.
Στο Πανεπιστήμιο πάλι τρέμουν πότε οι κομματικοί στρατοί ή η μειοψηφική συντεχνία των καθηγητών, θα απεργήσουν και θα καταλάβουν τα κτήρια, τινάζοντας στον αέρα τη ζωή και τα σχέδια των παιδιών αλλά και τον οικογενειακό προγραμματισμό και προϋπολογισμό.
Με την επικράτηση των συντηρητικών απόψεων συγκεκριμένων πολιτικών-συνδικαλιστικών ομάδων διαφαίνεται μια γενικευμένη ισοπέδωση σε όλους τους τομείς: πανομοιότυπα προγράμματα, πανομοιότυπα σχολικά εγχειρίδια (η καθυστέρηση των βιβλίων φέτος αποτελεί ακόμα ένα δείγμα γραφής του κεντρικού σχεδιασμού), ομοιόμορφα σχολικά κτήρια, όμοιοι μισθοί, ανύπαρκτες εναλλακτικές επιλογές. Όποιος εκπαιδευτικός είναι ικανός και εργατικός, δεν αμείβεται περισσότερο. Όποιος γονέας είναι άτυχος, ώστε το παιδί του να φοιτά σε τάξη με ανεπαρκή εκπαιδευτικό, δεν μπορεί να αντιδράσει. Η μονιμότητα και ο ωχαδερφισμός καταστρέφουν το πνεύμα, το ταλέντο, τις προοπτικές. Έτσι, οι καλοί εκπαιδευτικοί χάνουν τη διάθεση να προσφέρουν κι εντάσσονται σε αυτούς που λειτουργούν ελάχιστα, επιφανειακά και αρνητικά. Τα καλά σχολεία περιορίζονται, σε όλα τα επίπεδα, από το γραφειοκρατικό εναγκαλισμό της κεντρικής διοίκησης, της εξουσίας και των εκπαιδευτικών συντεχνιών κάθε απόχρωσης.

Τα αποτελέσματα της ισοπέδωσης τα βλέπουν όλοι, αλλά γρήγορα τα ξεχνούν: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση PISA (Programme for International Student Assessment) του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, η βαθμολογία των Ελλήνων μαθητών στην Ανάγνωση και Κατανόηση Κειμένου είναι 483 (με μέσο όρο των 65 χωρών τους 493 βαθμούς), στις Επιστήμες 470 (μ.ο. 501) και στα Μαθηματικά 466 (μ.ο. 496).

Λύσεις υπάρχουν. Άνθρωποι με θέληση, γνώση και ικανότητες υπάρχουν. Υποδομές μπορούν να γίνουν. Τι μας λείπει λοιπόν κι εξακολουθούμε να είμαστε σ’ αυτό το επίπεδο;Αυτό αναζητούμε σε αυτό το άρθρο και όλοι μπορούν να συμβάλουν στη λύση του προβλήματος.

Στο πλαίσιο των συνθηκών που επικράτησαν μετά τη δεκαετία του ’80 και των ραγδαίων κοινωνικο-οικονομικών-πολιτικών μεταβολών που αποδίδονται με τον όρο «παγκοσμιοποίηση», στα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών της Ε.Ε. εμφανίστηκαν ποικίλες μεταρρυθμιστικές τάσεις, πολλές από τις οποίες σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης. Τις κατευθυντήριες γραμμές και τις αρχές στις οποίες βασίστηκαν οι μεταρρυθμιστικές τάσεις που επικράτησαν θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε ως εξής (Eyridice, 2000) :

α) Μεταφορά της έμφασης στην αποτελεσματικότητα και στην αποδοτικότητα.
β) Εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης επιλογής.
γ) Διαχωρισμός της χρηματοδότησης από την παραγωγή εκπαιδευτικών υπηρεσιών – δημιουργία «κράτους στρατηγείου» που λαμβάνει επιτελικές αποφάσεις αλλά δεν παρεμβαίνει.
δ) Μεταφορά της δύναμης από τους παραγωγούς ή παρόχους στους πελάτες ή αποδέκτες της δημόσιας εκπαίδευσης, δηλαδή στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς, στους ψηφοφόρους, στους μαθητές, στους εκπρόσωπους της τοπικής κοινωνίας.

Τα κουπόνια εκπαίδευσης (vouchers), η ιδέα για ελεύθερη επιλογή σχολείου από τους γονείς και τους μαθητές με ανάλογη χρηματοδότηση του σχολείου από το Κράτος, είναι μια πρόταση που αρχίζει δειλά δειλά να ριζώνει στον διάλογο για την Παιδεία στην Ελλάδα. Η ιδέα της εφαρμογής τους είναι απλή και προς όφελος όλων: αντί να δίνει το Κράτος κεντρικά και ισοπεδωτικά τα χρήματα στο Εκπαιδευτικό Σύστημα, τα διανέμει σε μορφή Κουπονιών Εκπαίδευσης (πχ. όπως αναφέρθηκε το ετήσιο ποσό ανέρχεται σε περίπου 4.οοο ευρώ στη χώρα μας) σε κάθε μαθητή και στη συνέχεια η οικογένειά του τα διαθέτει σε όποιο σχολείο θεωρεί καλύτερο. Έτσι, κάθε οικογένεια επιλέγει ελεύθερα σχολείο (δημόσιο ή ιδιωτικό), χωρίς να δεσμεύεται από το πού μένει ή από την οικονομική της δυνατότητα. Με αυτό τον τρόπο κάθε σχολείο προσελκύει μαθητές ανάλογα με την ποιότητα των σπουδών που προσφέρει και το προσωπικό του αναβαθμίζεται μισθολογικά. Τα καλά σχολεία απορροφούν τους καλούς δασκάλους και αυτοί επιβραβεύονται. Έτσι, ενισχύεται η άμιλλα μεταξύ των σχολείων προς όφελος των μαθητών.

Τρία είναι τα κύρια επιχειρήματα που εκτοξεύονται εναντίον του συστήματος των κουπονιών:
1) Θα καταργηθεί η Δωρεάν Παιδεία.
2) Θα κλείσουν δημόσια σχολεία που δε θα προτιμώνται από τους μαθητές και τους γονείς και οι εκπαιδευτικοί τους θα βρεθούν χωρίς δουλειά.
3) Πολλά παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές θα βρεθούν χωρίς σχολείο μια και δεν θα είναι οικονομικά βιώσιμο να ιδρυθεί ένα σχολείο για τρείς ή τέσσερις μαθητές.

Όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα, ο ισχυρισμός περί δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης είναι διπλά ψευδής και παραπλανητικός:
Είναι ψευδής και παραπλανητικός, γιατί όπως τίποτα στη ζωή δεν είναι δωρεάν, έτσι και η εκπαίδευση απορροφά σημαντικό μερίδιο του κρατικού προϋπολογισμού, με άλλα λόγια η "δωρεάν" δημόσια εκπαίδευση είναι δωρεάν μόνο για τα παιδιά των φοροφυγάδων και όχι για αυτούς που συνεισφέρουν μέσω της φορολογίας στον κρατικό προϋπολογισμό.

Είναι ψευδής και παραπλανητικός, γιατί δεν είναι ούτε δημόσια, καθώς μόνο τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά γονέων φοιτούν σε χαμηλότερης ποιότητας εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων, ενώ τα παιδιά των περισσότερο εύπορων μπορούν να πάνε στο ιδιωτικό σχολείο ή πανεπιστήμιο της επιλογής τους.

Όσον αφορά το δεύτερο επιχείρημα, κανένα κτήριο και κανένας εκπαιδευτικός δεν πρόκειται να «χαθούν». Απλά, θα απορροφηθούν από την ανάπτυξη των ποιοτικών σχολείων τα οποία θα επιβραβεύουν οι γονείς με την προτίμησή τους.

Οι εκπαιδευτικοί, για να μη «μένουν πίσω», θα είναι υποχρεωμένοι να αναζητούν καινοτομίες, να ψάχνουν τις αδυναμίες και τα προτερήματά τους, να πείθουν με τα επιτεύγματά τους, να εργάζονται δηλ. σαν κανονικοί επαγγελματίες και σαν κανονικοί άνθρωποι και όχι σαν δημόσιοι υπάλληλοι. Έτσι, η καθημερινότητα στο χώρο εργασίας των εκπαιδευτικών θα αποκτήσει άλλο ενδιαφέρον, αφού θα βιώνουν την επαγγελματική τους ζωή σαν μία συνεχή διαδικασία μάθησης και αυτοβελτίωσης.

Οι γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν ελεύθερα το σχολείο των παιδιών τους χωρίς να δεσμεύονται από τη μία και μόνη δυνατότητα που τους παρέχει το κράτος.Οι διαθέσιμοι πόροι για την εκπαίδευση θα διαχειρίζονται καλύτερα, αφού θα εξαρτώνται πλέον από την αποδοτικότητα των ίδιων των σχολείων και θα σχετίζονται με τη δυνατότητα των γονέων να χρηματοδοτούν τις επιλογές τους. Θα αναβαθμιστεί ο ρόλος όλων των κοινωνικών εταίρων, αφού θα συνδέεται με την ενίσχυση της ανάγκης για απόδοση λόγου από τα διοικητικά στελέχη προς την κοινωνία. Θα έχουμε μία χειροπιαστή άμεση εκπαιδευτική δημοκρατία.

Ακόμα και αν παρουσιαστούν παρενέργειες στην αρχική εφαρμογή, το σύστημα θα είναι πολύ καλύτερο από το σημερινό όπου οι μαθητές και οι (φορολογούμενοι) γονείς τους ζουν με το μόνιμο άγχος σε τι σχολείο, σε τι δάσκαλο, ή σε τι καθηγητή «θα πέσουν».

Για το τρίτο επιχείρημα, οι υποστηρικτές του συστήματος κουπονιών απαντούν, κάπως διστακτικά, ότι παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές, θα μπορούσαν να έχουν μια πιο υψηλή επιδότηση, το κουπόνι τους δηλαδή να αντιστοιχεί σε 5.000 ή 6.000 ευρώ ανά έτος αντί των 4.000 ευρώ, που αντιστοιχεί σε κάθε μαθητή και φοιτητή σήμερα και θα ήταν η πιθανή αξία ενός κουπονιού.

Χρειάζεται όμως; Καταρχήν ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να δημιουργήσει στρεβλώσεις και γραφειοκρατία. Ποιες περιοχές θεωρούνται απομακρυσμένες; Γιατί να μην έχει ένα παιδί που ζει σε υποβαθμισμένες περιοχές των πόλεων ανάλογη μεταχείριση; κοκ.

Οι νέες μέθοδοι που έφερε στο προσκήνιο το κίνημα της Νέας Αγωγής πριν από μερικές δεκαετίες απέρριψαν τη μηχανοποίηση της εκπαίδευσης και έδωσαν νέο περιεχόμενο στις πορείες και στις μορφές διδασκαλίας εμπλουτίζοντάς τες με νέες έννοιες. Ειδικότερα, το κίνημα του Αντιαυταρχικού Σχολείου ή Ανοιχτού Σχολείου επιχείρησε να εξασφαλίσει στο μαθητή τη δυνατότητα ελεύθερης επιλογής του προγράμματος φοίτησης, των στόχων και των διαδικασιών που θα τον οδηγήσουν στην αυτοπραγμάτωσή του. Γι’ αυτό και το Ανοιχτό Σχολείο κάνει λόγο για αυτορρυθμιζόμενο και αυτοπραγματούμενο μαθητή και συχνά για αυτοκαταργούμενο δάσκαλο !

Οι δεξιότητες που απαιτούνται όμως για τη νέα αυτή προσέγγιση της μάθησης δεν αποκτώνται με την παθητική ακρόαση, την απομνημόνευση και την επανάληψη, αλλά με δραστηριότητες που βασίζονται στη μαθητική αυτενέργεια. Φτάσαμε έτσι, σήμερα, στην έννοια της ομαδοκεντρικής ή ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας η οποία χρησιμοποιεί τη συνεργασία των μαθητών για τη διερεύνηση του διδακτικού αντικειμένου. Αυτό επιτυγχάνεται με μεθόδους που είναι στο σύνολό τους επαγωγικές, ενθαρρύνουν δηλαδή την ανακαλυπτική μάθηση και ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την πειραματική μέθοδο, την επίλυση προβλημάτων, την έρευνα πεδίου, τη μέθοδο Project, τη βιωματική μέθοδο, το θεατρικό παιχνίδι.

Η εργασία του Ινδού ερευνητή Σουγκάτα Μίτρα σε αυτό το πεδίο και σε περιοχές φτωχότερες και πιο απομακρυσμένες από την ελληνική άγονη γραμμή έχει ανοίξει πραγματικά νέους ορίζοντες: Μελετώντας τη σχέση ανάμεσα στην απόσταση και στην ποιότητα της εκπαίδευσης στην Ινδία, ο κ. Μίτρα ανακάλυψε ότι όσο πιο απομακρυσμένο ήταν ένα σχολείο τόσο χειρότερα ήταν τα αποτελέσματά του. Επίσης, η κακή ποιότητα δε συσχετιζόταν με την υποδομή, ούτε με το επίπεδο φτώχειας, ούτε με την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος. Ανακάλυψε ακόμη, ότι το 69% των δασκάλων στα σχολεία αυτά, επιθυμούσαν να μετακομίσουν σε αστικό κέντρο. Ήταν φανερό ότι τα αντικίνητρα των δασκάλων συσχετίζονταν άμεσα με τις χαμηλές επιδόσεις των σχολείων αυτών. Προτείνει έτσι, αντί να παρέχουμε την πρωτοποριακή τεχνολογία μόνο στα Πειραματικά αστικά σχολεία, να την εισάγουμε στις απομακρυσμένες περιοχές διότι η συγκριτική διαφορά που επιφέρει θα ήταν σε εκείνες τις περιοχές πολύ πιο χρήσιμη.

Ας μεταφέρουμε την παραπάνω έρευνα στα ελληνικά δεδομένα και ας πάρουμε το παράδειγμα ενός νησιού άγονης γραμμής που έχει τέσσερα παιδάκια, ηλικίας 6, 9, 10 και 13 ετών. Με το σύστημα των κουπονιών τα τέσσερα παιδάκια έχουν συνολικά κουπόνια αξίας 16.000 ευρώ.

Με τους μισθούς των εκπαιδευτικών εκεί που έχουν καταπέσει, πιστεύει κανείς ότι δε θα υπάρξει ένας έξυπνος και εργατικός καθηγητής ή δάσκαλος που θα αναλάβει την μόρφωση αυτών των παιδιών; Δε θα υπήρχε ένας δάσκαλος που θα μπορούσε να ταξιδεύει κάθε μήνα, για μια εβδομάδα στο συγκεκριμένο νησάκι ώστε να καλύπτει την ύλη; Υπάρχει καμία αμφιβολία για το αν η επαφή που θα ανέπτυσσε ο δάσκαλος αυτή την εβδομάδα με τους τέσσερις μαθητές δε θα ήταν πιο αποτελεσματική από τάξεις που μπορεί να έχουν 25 ή 30 μαθητές;

Ο δάσκαλος λοιπόν θα περνούσε την εβδομάδα στο νησί, και θα ανέθετε την ανάλογη ύλη για τρεις εβδομάδες στους μαθητές του. Επιλέγοντας την κατάλληλη ομαδοκεντρική μέθοδο θα ανέθετε στην ομάδα των τεσσάρων παιδιών, τη σχετική έρευνα με το διδακτικό τους αντικείμενο, το σχετικό Project, ή την επίλυση προβλημάτων που απαιτούνται. Άλλωστε, με τη σπειροειδή διάταξη της ύλης, κάθε μαθητής θα είχε τη δυνατότητα να διαχειριστεί κάθε έννοια και να καλλιεργήσει κάθε δεξιότητα πολλές φορές και σε ανώτερο επίπεδο κάθε φορά, κατακτώντας τη σταδιακά, ανάλογα με το βαθμό ετοιμότητάς του. Στους γονείς θα έδινε τις απαραίτητες οδηγίες για μαθήματα που απαιτούν πιο εξειδικευμένη δουλειά, πχ. το μάθημα της Γλώσσας. Έτσι, εμπλέκονται και οι γονείς στη μαθησιακή διαδικασία και δεν αισθάνονται το δάσκαλο ως απόμακρο δημόσιο υπάλληλο ή ως «ξένο». Αυτό θα του άφηνε τρεις εβδομάδες για να αναλάβει με τον ίδιο τρόπο πέντε ή έξι άλλους μαθητές. Ο δάσκαλος πλέον μπορεί να παίρνει 32 με 40 χιλιάδες ευρώ το χρόνο (2.600 με 3.300 ευρώ το μήνα), για να διδάσκει 8 με 10 παιδιά από την άγονη γραμμή. Πόσα αλήθεια χρήματα το χρόνο κερδίζει ο μέσος δάσκαλος και καθηγητής;

Οι δύσπιστοι μπορεί να ρωτήσουν τι γίνεται με τα άλλα μαθήματα, πχ. Μαθηματικά, Γεωγραφία, Φυσική, Χημεία.

Αν ο καθηγητής ή ο δάσκαλος χρειαστούν βοήθεια σε ένα ειδικό θέμα, πχ. Mαθηματικά ή Φυσική, θα μπορούσαν να κανονίσουν δύο ή τρεις φορές το χρόνο να «προσλάβουν» έναν καθηγητή Μαθηματικών ή Φυσικής για να συνοδεύσει το δάσκαλο στα απομακρυσμένα σημεία, ώστε τα παιδιά να λάβουν ακόμα πιο εξειδικευμένη γνώση. Και πάλι ας αναλογιστούμε πόση ύλη μπορεί να καλυφθεί με τη σωστή προετοιμασία και με μια ή δύο μέρες εντατικών μαθημάτων σε ένα αντικείμενο με μικρό αριθμό μαθητών.

Στο σημείο αυτό μπορούν να βοηθήσουν διακριτικά και το Κράτος και οι επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών, καθώς και η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν το Κράτος με τη βοήθεια των επιχειρήσεων συνδέσει διαδικτυακά και ασύρματα ακόμα και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας, τα παιδιά θα μπορούν να επικοινωνούν με το δάσκαλο χωρίς να απαιτείται φυσική παρουσία. Η βιντεοτηλεπικοινωνία είναι όχι μόνο ευρέως διαδεδομένη, αλλά και μέσω Διαδικτύου δεν κοστίζει τίποτα.

Μόλις με 600 ευρώ (και πολλά λέμε) ο δάσκαλος μπορεί να αγοράσει εξαιρετικής δυνατότητας laptop για κάθε μαθητή του. Το ποσό αυτό δίνεται άπαξ.

Οι τοπικές κοινότητες από τη μεριά τους μπορούν να παρέχουν στέγαση. Με τόσα σπίτια εγκαταλελειμμένα, ένα σίγουρα μπορεί να φτιαχτεί για να φιλοξενεί το δάσκαλο και να του δώσει ένα ακόμα κίνητρο να πάει στην απομακρυσμένη περιοχή. Μπορούν ακόμα και να του καλύπτουν τα έξοδα σίτισης. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο άνθρωπος που μορφώνει τα παιδιά τους.

Όλα αυτά συμβάλλουν στην αυξημένη επαφή του δασκάλου με τους μαθητές αλλά και στη μείωση του κόστους διαβίωσης του δασκάλου με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα χρήματα να μένουν σε αυτόν ή αυτήν. Και όλα αυτά χωρίς να ‘πριμοδοτείται’ επιπλέον η μόρφωση αυτών των παιδιών.

Με το σύστημα των κουπονιών και την απελευθέρωση του εκπαιδευτικού συστήματος θα δημιουργηθεί μια οικονομία της εκπαίδευσης, που θα απελευθερώσει και την ίδια την έννοια του σχολείου από στερεότυπα. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι , θα είναι ελεύθεροι να κανονίσουν το χρόνο τους ώστε να μπορούν να αναλαμβάνουν παιδιά και να προσαρμόζουν την εκπαίδευσή τους στις ιδιαίτερες συνθήκες διαβίωσής τους.

Θα δούμε εκπαιδευτικά προγράμματα που θα μπορούν να καλύψουν την υπάρχουσα ύλη σε δύο εβδομάδες ή ακόμα και σε μία εβδομάδα αντί σε ένα μήνα και χωρίς την παραμικρή μείωση της ποιότητας στην εκπαίδευση.

Θα δούμε πειραματισμούς και καινοτομίες με τις οποίες τα εκπαιδευτικά προγράμματα θα καταρτίζονται, ώστε να γεφυρώνουν ηλικιακές διαφορές μεταξύ των μαθητών.

Αν οι εκπαιδευτικοί που αντιδρούν στα κουπόνια εκπαίδευσης πραγματικά κόπτονται για το καλό των παιδιών της επαρχίας και των απομονωμένων περιοχών, ας εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που τους δίνονται με αυτό το σύστημα για να πάνε (με το αζημίωτο) στις περιοχές αυτές και να αφιερώσουν το χρόνο τους στη μόρφωση των παιδιών.

Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε δυστυχώς είναι για χρόνια η τακτική πολλών δασκάλων και καθηγητών να αντιδρούν σε μια πιθανή μετάθεσή τους στην επαρχία και να επιστρατεύουν κάθε μέσο για να πάρουν αποσπάσεις και να μην υπηρετήσουν σε απομακρυσμένα σχολεία.

Οι ανάγκες της κοινωνίας μεταβάλλονται ραγδαία και το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να προσαρμόζεται. Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα προετοιμάζει τους σημερινούς μαθητές για την παγκόσμια αρένα εργασίας και ιδεών. Με την απελευθέρωση του συστήματος θα καταργηθεί η παλαιού τύπου γραφειοκρατία που δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στους δασκάλους και τους μαθητές με τους γονείς τους. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη σχέση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτή θα πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας.


■* Ο Νίκος Χαραλάμπους είναι αρχιτέκτων και Γενικός Γραμματέας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (http://www.greekliberals.net/).
■* Ο Δημήτρης Σταύρου είναι δάσκαλος και συντονιστής Στερεάς Ελλάδας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (http://dstavrou.blogspot.com/).




Βιβλιογραφία – Πηγές :

- Η. Ματσαγγούρας, «Θεωρία της Διδασκαλίας», Gutenberg, Aθήνα 2003

- Πολιτικό Πρόγραμμα Φιλελεύθερης Συμμαχίας, Ανάβυσσος 2007, http://www.greekliberals.net/fis/index.php?option=com_content&view=article&id=179&Itemid=158

- ΥΠ.Π.Δ.Β.Μ.Θ., Σχέδιο Νόμου «Νέο Σχολείο – Πρώτα ο μαθητής».

- ΟΟΣΑ, Programme for International Student Assessment (PISA).

- Ι. Κατσαρός, «Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης», ΥΠ.Ε.Π.Θ., ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ, ΑΘΗΝΑ 2008

- ΥΠ.Ε.Π.Θ., Βιβλία δασκάλου Α’ – ΣΤ’ Δημοτικού, ΟΕΔΒ

- Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βάση Δεδομένων για τα εκπαιδευτικά συστήματα και εκπαιδευτικές πολιτικές «ΕΥΡΥΔΙΚΗ».

- Σουγκάτα Μίτρα, «Πώς τα παιδιά μπορούν να αυτοδιδάσκονται», παρουσίαση στο http://www.ted.com/talks/sugata_mitra_shows_how_kids_teach_themselves.html

- Α. Ράπτης, «Πληροφορική και Εκπαίδευση», εκδ. Α. Ράπτης, Αθήνα 1999

Κυριακή, Αυγούστου 21, 2011

Αυτονομία, ανταγωνισμός και αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.



Ο ανταγωνισμός είναι ένα εγγενές ανθρώπινο χαρακτηριστικό που το συναντούμε σε όλα ανεξαιρέτως τα περιβάλλοντα. Αν δεν διοχετευτεί δημιουργικά, ευτελίζεται σε προσωπική αντιπαράθεση, παραβατική συμπεριφορά, αντικοινωνικότητα, κτλ. Ο Φ. Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους» περιγράφει άριστα το νοσηρό ανταγωνισμό μέσα σε συλλογικότητες παρουσιάζοντας τον παρασιτισμό, την αγένεια, την επίδειξη, την κολακεία και άλλες στρεβλώσεις στην κοινωνία της προσοβιετικής Ρωσίας.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του δημοκρατικού καπιταλισμού στην ανθρωπότητα είναι οι ανταγωνιστικές οικονομικές δομές μέσω της ελεύθερης νόμιμης δράσης όπου τα ατομικά ταλέντα ανταγωνίζονται με σκοπό το κέρδος. Έτσι, τα δημιουργικά άτομα αποκομίζουν κέρδη και αυτό τους επιτρέπει στην υπόλοιπη ζωή τους να ζουν ως κοινωνικοί άνθρωποι και όχι ως παράσιτα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ελεύθερες κοινωνίες του ώριμου καπιταλισμού βρίσκει κανείς τους πιο ποικίλους ανθρώπινους τύπους: Δίπλα στους επιχειρηματίες, τους τυχοδιώκτες, τους αποφασιστικούς και τους σκληρούς στοχοθέτες, υπάρχουν οι ρομαντικοί, οι εκκεντρικοί, οι εθελοντές, οι στοχαστές, οι φιλόσοφοι, οι ακτιβιστές, οι ονειροπόλοι. Τα διαφορετικά άτομα δε φυλακίζονται σε έναν ιδεατό τύπο και η αναγνώριση του πρωτείου τους αναδεικνύει τις πιο ποικίλες προσωπικότητες.
Σε μια τέτοια κοινωνία, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν μπορούν να «ζουν στον κόσμο τους». Θα πρέπει να ανταγωνίζονται η μια με την άλλη καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις εξουσιοδοτημένες από το κράτος να παρέχουν ίδιες υπηρεσίες. Το μοντέλο των Κέντρων Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ) αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ενώ παλιότερα υπήρχαν τέτοια κέντρα μόνο δημόσια, στις κατά τόπους Νομαρχίες, εδώ και μερικά χρόνια η υπηρεσία «άνοιξε» και σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν περίπου 50 δημόσια και 150 ιδιωτικά ΚΤΕΟ, ενώ έχουν κατατεθεί αιτήσεις για τη λειτουργία άλλων 50 ιδιωτικών μονάδων. Δημιουργήθηκε μία καινούρια αγορά, με περισσότερες θέσεις εργασίας και με άριστη εξυπηρέτηση που βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή των καταναλωτών-οδηγών οχημάτων.
Ο στόχος στις απελευθερωμένες πλέον υπηρεσίες θα είναι η βελτίωση της ποιότητας με σκοπό την καλύτερη χρηματοδότησή τους και οι εργαζόμενοι σε αυτές θα ξεφύγουν από υποδεέστερες μορφές ανταγωνισμού που ενδεχομένως βίωναν εντός των υπηρεσιών τους μην έχοντας πού αλλού να τον διοχετεύσουν. Κάθε κατάστημα ή υποκατάστημα της δημόσιας ή ιδιωτικής υπηρεσίας θα πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα με τα επιτεύγματά του. Αυτό σημαίνει ότι θα χρηματοδοτείται κατά κεφαλήν, σύμφωνα με τον αριθμό των πολιτών που το προτιμούν για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Με την κατάργηση των γεωγραφικών περιορισμών, κάθε πολίτης θα μπορεί να εξυπηρετηθεί από οποιαδήποτε υπηρεσία ανεξαρτήτως τόπου. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ ή του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Έτσι, θα επιβραβεύει την υπηρεσία ή θα την τιμωρεί στερώντας της λειτουργικά έξοδα (μισθούς και πάγια). Η καθημερινότητα στο χώρο εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων αποκτά έτσι άλλο ενδιαφέρον και βιώνουν την επαγγελματική τους ζωή σαν μία συνεχή διαδικασία μάθησης και αυτοβελτίωσης.
Οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών θα πρέπει να έχουν αυξημένη αυτονομία έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με τους συνεργάτες της προτίμησής τους. Δεν είναι δυνατό στον 21ο αιώνα να χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα «πίνακες προσλήψεων» και ο επικεφαλής μιας υπηρεσίας να «καπελώνεται» από εργαζομένους τους οποίους ουδέποτε θα επέλεγε ο ίδιος. Επιπλέον, θα πρέπει να λειτουργεί ως μάνατζερ, δηλαδή να μπορεί να επιβραβεύει τους παραγωγικούς και ικανούς υπαλλήλους και να προσφέρει όραμα και κίνητρα ακόμα και στους μέτριους.
Η έρευνα διαπιστώνει ότι η ανάγκη για συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη όλων μας ολοένα θα μεγαλώνει. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές πληροφορίες τώρα διπλασιάζονται κάθε 3 χρόνια περίπου και ο καθένας μας είναι πιθανό να αλλάξει σταδιοδρομία ή επάγγελμα περίπου 5 έως 7 φορές κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής ζωής του. Έτσι, η μονιμότητα και η επανάπαυση δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπα για τη ζωή ενός φυσιολογικού εργαζομένου. Οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση σε διανοητικό «λήθαργο», σε αδιαφορία, σε πλήξη και σε περιθωριοποίηση, ενώ στη χειρότερη οδηγούν σε καταστάσεις σαν και εκείνες που περιγράφει η γνωστή κινηματογραφική ταινία «Κυνόδοντας»: σε πατερναλισμό, σε εσωστρέφεια, σε παρακμή, σε αναπηρία.
Οι οπαδοί της μονιμότητας αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, προτείνουν όμως ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από την προσήλωση στη ρουτίνα και την αντίσταση στην ανανέωση κάθε είδους. Αυτοαποκαλούνται εξεγερμένοι, ενώ επιδιώκουν την παντοδυναμία του κράτους. Υπόσχονται την τέλεια κοινωνία, αλλά σχεδιάζουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε μια γιγάντια, μη ανταγωνιστική, δημόσια υπηρεσία. Αυτή είναι η δελεαστική ουτοπία και ο ευγενής σκοπός για τον οποίο θα πρέπει να αγωνιστούμε ;

Σάββατο, Αυγούστου 20, 2011

Ο Χανς Ρόσλινγκ αποκαλύπτει νέες ιδέες για την έξοδο από τη φτώχεια.

Ο ερευνητής Χανς Ρόσλινγκ χρησιμοποιεί τα φοβερά του εργαλεία ανάλυσης δεδομένων για να δείξει πώς οι χώρες βγάζουν τον εαυτό τους από τη φτώχεια. Παρουσιάζει την "Οδό των Δολλαρίων", συγκρίνοντας νοικοκυριά διαφορετικών επιπέδων εισοδήματος από όλον τον κόσμο. Υποστηρίζει ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι το σημαντικότερο μέσο για την ευημερία, αλλά ο πολιτισμός είναι ο σημαντικότερος στόχος. Και στο τέλος κάνει κάτι πραγματικά απίστευτο.

Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2011

Η απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ.

Από το σημείο 8.45" του πρώτου βίντεο (επάνω) μπορείτε να δείτε την απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ στο αριστούργημα της Άυν Ραντ, "The Fountainhead" (Κοντά στον ουρανό). O αρχιτέκτονας Χ. Ρόαρκ κατηγορείται γιατί ανατίναξε ένα κτήριο επειδή δε χτίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του. Η απολογία του αποτελεί την περίληψη της φιλοσοφίας της Άυν Ραντ, του Αντικειμενισμού, σύμφωνα με την οποία το άτομο δημιουργεί σύμφωνα με το ταλέντο του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας. Συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο δεύτερο βίντεο (κάτω):



Στέλιος Ράμφος: Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε από τους εαυτούς μας !

Στέλιος Ράμφος: Η ζωή ζει με τα λάθη της, ενώ τα άτομα, με τις δυνατότητές τους. Μία συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, τον Μάρτιο του 2011 στο Κρήτη TV, με φιλοσοφικές, πολιτισμικές, και ψυχολογικές προεκτάσεις, σχετικά με τα ψυχικά ριζώματα του Νεοέλληνα στην προοπτική εντάξεώς του στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα.



Stelios Ramfos: Life lives with its mistakes while individuals, in their capabilities. from George Yiannis on Vimeo.

Σάββατο, Αυγούστου 13, 2011

Κεν Ρόμπινσον: Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα !

Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.




O Σουγκάτα Μίτρα μας δείχνει πώς τα παιδιά αυτοδιδάσκονται.

Μιλώντας στο LIFT 2007, ο Σουγκάτα Μίτρα, είχε παρουσιάσει το πείραμά του με τίτλο: Τρύπα στον Τοίχο. Μικρά παιδιά σε αυτό το πείραμα, έμαθαν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό υπολογιστή από μόνα τους και δίδαξαν ταυτόχρονα και άλλα παιδιά. Σήμερα αναρωτιέται: Τι άλλο μπορούν άραγε να αυτοδιδαχθούν; Και ονομάζει το συνολικό αποτέλεσμα της εξαετούς ερευνάς του: Εξωδογματική.




Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

Αντόρα Σβίτακ : Τι μπορούν να μάθουν οι μεγάλοι από τα παιδιά.

Το παιδί θαύμα, η Αντόρα Σβίτακ, λέει πως ο κόσμος χρειάζεται "παιδαριώδη" σκέψη: τολμηρές ιδέες, τρελή φαντασία και κυρίως αισιοδοξία. Τα μεγάλα όνειρα των παιδιών αξίζουν μεγάλες προσδοκίες, λέει, ξεκινώντας από την ίδια προθυμία των ενηλίκων να μάθουν από τα παιδιά ίση με την προθυμία να τα διδάσκουν :




Άλι Καρ-Τσέλμαν: Χρησιμοποιώντας τα παιχνίδια για να τονώσουμε το ενδιαφέρον των αγοριών για τη μάθηση.



Σάββατο, Ιουλίου 02, 2011

Διάλεξη: " Η αποτυχία του ελληνικού κράτους το 19ο αιώνα"



Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στη διάλεξη του κ. Γιώργου Μιχαλόπουλου, υποψήφιου διδάκτορος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με θέμα " Η αποτυχία του ελληνικού κράτους το 19ο αιώνα" η οποία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 Ιουλίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).
Είσοδος ελεύθερη.
Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850

Πέμπτη, Ιουνίου 30, 2011

Νέες παραλαβές, διαθέσιμες προς δανεισμό.



H Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη ευχαριστεί θερμά τους φίλους της για τις σημαντικές δωρεές βιβλίων και γνωστοποιεί τους νέους τόμους που είναι διαθέσιμοι προς δανεισμό από κάθε ενδιαφερόμενο :

- Π. Καζάκος, «Μετά το Μνημόνιο: Οικονομική πολιτική στην Ελλάδα υπό διεθνή έλεγχο», εκδ. Παπαζήση.
Το βιβλίο αυτό επισκοπεί κριτικά τις επιδόσεις της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής
μετά το «Μνημόνιο» και υπό τη στενή επιτήρηση της Τριμερούς («Τρόικας»). Προτείνει
απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα:
• Πως φθάσαμε στην απότομη ανατροπή της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής; Επιβλήθηκαν όλα αυτά στην Ελλάδα απέξω ή, έχοντας ενδογενείς αιτίες, ήταν αναγκαία;
• Για ποιους λόγους εφαρμόζεται δημοσιονομική λιτότητα και δοκιμάζονται μεταρρυθμίσεις που μέχρι το 2009 ήταν αδιανόητες;
• Με ποιό αποτέλεσμα ως τώρα; Είναι η αναδιάρθρωση του χρέους αναγκαία και με ποια μορφή;
• Σε ποιες αντιστάσεις προσκρούσει η πολιτική προσαρμογής; Είναι, όπως πολλοί υποστηρίζουν, εγγενώς ελαττωματική;
• Τι άλλο μπορεί να γίνει -π.χ. για το χρέος- και, κυρίως, τι μας περιμένει ακόμα;

- Ανταποκριτές στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (έκθεση)
Mια έκθεση που αποτελεί απόδειξη για το μεγάλο αντίκτυπο που είχε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος στη διανόηση της εποχής, αφού μεταξύ των τριάντα ανταποκριτών βρίσκουμε τους συγγραφείς του μεγέθους των Έρνεστ Χέμινγουέι, Τζωρτζ Όργουελ, Τζων Ντος Πάσσος, Ίλυα Έρενμπουργκ, Αντουάν Ντε Σεντ Εξυπερύ, Νίκο Καζαντζάκη.

- Λ.Φ.Μίζες, «Γραφειοκρατία», ελληνική ευρωεκδοτική (2 αντίτυπα)
To σημερινό υπερκράτος υπακούοντας στη γενική απαίτηση των ψηφοφόρων πολιτών επεξέτεινε σε όλο και περισσότερους οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς τη δραστηριότητά του. Συνέπεια αυτού είναι να γενικεύεται η γραφειοκρατικοποίηση της ζωής μας, να γιγαντώνεται η γραφειοκρατική διαχείριση των οικονομικών μας υποθέσεων, να καταδιώκεται η κερδοσκοπική διαχείριση της ελεύθερης επιχείρησης και να καταργείται η ελεύθερη οικονομία.



- Άλβιν Τόφλερ, «Το Τρίτο Κύμα», εκδ. ΚΑΚΤΟΣ (2 αντίτυπα)
Το «Τρίτο Κύμα» προσφέρει μια ολοκάθαρη ανάλυση των δυνάμεων που δημιουργούν το νέο πολιτισμό μας. Δείχνει με ποιο τρόπο μπορούμε να συντελέσουμε όλοι σε μια ειρηνική μετάβαση σε μια νέα, λογικότερη, σοφότερη και δημοκρατικότερη κοινωνία. Εκπληκτικό στη σύλληψή του, μας προετοιμάζει να αντιμετωπίσουμε ένα μέλλον που έχει ήδη αρχίσει.


- Tony Blair, “A Journey”, autobiography, HUTCHINSON, LONDON, 2010
«Οn 2 May 1997, I walked into Downing Street aw Prime Minister for the first time. I had never held office, not even as the most junior of junior ministers. It was my first and only job in government”


- Robert McMahon, “Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ», εκδ. Ελληνικά γράμματα.
Η κολοσσιαία αναταραχή και η οικονομική καταστροφή που ακολούθησαν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έκαναν αναπόφευκτη μια μορφή ψυχρού πολέμου. Δεν προκαθόρισαν όμως ούτε το εύρος, ούτε την ένταση, ούτε τη διάρκειά του. Αυτό το βιβλίο εξετάζει την επίδραση που είχε ο Ψυχρός Πόλεμος σε όλο τον κόσμο, τις ανθρώπινες απώλειες που προκάλεσε, το οικονομικό του κόστος, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους επηρέασε την ευρύτηρη ιστορία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.


- David Miller, “ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ», εκδ. ελληνικά γράμματα.
Ο συγγραφέας καταδεικνύει την πρακτική σημασία της πολιτικής φιλοσοφίας και διερευνά ορισμένα σχετικά ζητήματα. Διερωτάται περί των λόγων για τους οποίους η Δημοκρατία είναι η καλύτερη μορφή διακυβέρνησης, καθώς και περί των πλευρών της ανθρώπινης ζωής.


- Ben Dupre, “50 philosophy ideas you really need to know”, Quercus.
In a series of 50 accesible and lucidly written essays, Ben Dupre introduces and explains the problems of knowledge, consciousness, identity and others that have engaged the attention of thinkers from the era of the ancient Greeks to the present day.


- Ε. Αραμπατζής, Θ.Βερέμης, Ν. Βεντούρης,κ.α., « Ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα», εκδ. ΕΣΤΙΑ.
Φιλελεύθερη θεωρία και πρακτική στην πολιτική και στην κοινωνία της Ελλάδος.


- Λεωνίδας Κύρκος, Στιγμές ΙΙ, εκδ. βιλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ
Στις Στιγμές ΙΙ κυριαρχούν προσωπικές στιγμές από την πλούσια πολιτική σταδιοδρομία του Λεωνίδα Κύρκου.

- Μάριου Πλωρίτη, Πολιτικά 2, 1975-1976, εκδ. Θεμέλιο.
Άρθρα του Μάριου Πλωρίτη που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο «Βήμα».

- Μάριου Πλωρίτη, Πολιτικά 3, 1977-1979, εκδ. Θεμέλιο.
Άρθρα του Μάριου Πλωρίτη που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο «Βήμα».

Κυριακή, Ιουνίου 19, 2011

Διάλεξη: "Ποιος ευθύνεται για τη χρεωκοπία της χώρας ;".



Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στη διάλεξη του δημοσιογράφου κ. Κώστα Στούπα με θέμα " Ποιος ευθύνεται για τη χρεωκοπία της χώρας ;" η οποία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 25 Ιουνίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).
Είσοδος ελεύθερη.

Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850

Παρασκευή, Ιουνίου 17, 2011

Iδεολογική ξηρασία στο Δήμο Ωρωπού: 7 παρατάξεις – 1 πολιτική !




Στο Δήμο Ωρωπού, οι δημοτικές παρατάξεις (πλην των δύο της Αριστεράς) παρουσιάζονται «πολυσυλλεκτικές» διότι έτσι έχουν περισσότερες ελπίδες νίκης. Αν όμως είναι η νίκη ο μοναδικός σκοπός μιας δημοτικής παράταξης αυτό σημαίνει ότι η παράταξη δεν παίζει κανένα άλλο ρόλο, ούτε πολιτικό, ούτε διαμόρφωσης κλίματος, ούτε παιδαγωγικό, ούτε καθημερινότητας.
Σταθερή μου άποψη είναι ότι ο τόπος έχει σήμερα ανάγκη από ένα δημοτικό συνδυασμό που θα αρθρώνει τη φωνή της αλήθειας, «κόντρα» στο λαϊκίστικο ρεύμα. Αν κάποιος δημοτικός σύμβουλος κατακεραύνωνε ευθέως τις λανθασμένες απόψεις της Αριστεράς, ίσως να κέρδιζε περισσότερο την εκτίμηση του κόσμου και να έδειχνε κάτι το καινούριο. Δε συμφωνώ στο ότι δεν υπάρχουν περιθώρια ιδεολογικής έκφρασης: Όταν συζητούνται ψηφίσματα για τους συμβασιούχους, ή όταν ο Δήμος σπεύδει να υποστηρίξει προτάσεις εναντίον των διοδίων (υπερασπιζόμενος το κρατικό μονοπώλιο στην κατασκευή δρόμων), ή όταν εγκρίνεται ομόφωνα (!) παραληρηματικό κείμενο εναντίον της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ, όλα αυτά έχουν και με το παραπάνω την ιδεολογική τους χροιά. Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν αντιτεθεί κανείς σε αυτές τις απόψεις, τότε καλλιεργείται ο λαϊκισμός, το μίσος για την οικονομική ανάπτυξη και η περαιτέρω εξανέμιση των χρημάτων των φορολογουμένων.
Πχ. δε βρέθηκε ούτε ένας δημοτικός σύμβουλος στη συνεδρίαση της Τετάρτης 8-6-2011 να ενημερώσει τους πολίτες του Ωρωπού (απαντώντας στον κ. Χασιώτη) για τις εξής απλές αλήθειες: Ότι το έλλειμμα του ΟΣΕ είναι περίπου 10 δις ευρώ, 4πλάσιο από εκείνο της κρατικής Ολυμπιακής. Ότι αυτό το έλλειμμα το δημιούργησαν οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών υποκύπτοντας στις πιέσεις των ψηφοφόρων τους και της Αριστεράς για «φιλολαϊκή πολιτική». Ότι διογκώθηκε επίσης, επειδή ο ΟΣΕ δε λειτούργησε ποτέ με ανταγωνιστικά κριτήρια και τα στελέχη του επαναπαύτηκαν στη σιγουριά του κρατικομονοπωλιακού του χαρακτήρα. Ότι η ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ θα απαλλάξει τους φορολογούμενους από το επαχθές ποσό της ζημιογόνας λειτουργίας του, θα επιφέρει σημαντικά έσοδα στο Κράτος, θα αυξήσει την ποιότητά του. Ότι σε μια μελλοντική ανταγωνιστική αγορά σιδηροδρόμων θα απορροφηθούν πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι απ’ ότι τώρα και με πολύ μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη. Ότι εκείνοι που υποστήριζαν πως με την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής δε θα έχουμε αεροπλάνα και πως με την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ δε θα έχουμε τηλέφωνα, είναι οι ίδιοι που κινδυνολογούν σήμερα υπερασπιζόμενοι τη ζημιογόνα λειτουργία του ΟΣΕ.
Παρομοίως, προ ολίγων μηνών, ποτέ δεν ακούσαμε για το θέμα των διοδίων κάποιον να υπενθυμίζει ότι το πρόγραμμα κατασκευής οδικών αξόνων αξίας 9 δις ευρώ είναι το μεγαλύτερο επενδυτικό πρόγραμμα στην ιστορία της χώρας και ότι το σύνθημα «Δωρεάν δρόμοι για όλους» σημαίνει περισσότερο κρατικό μονοπώλιο, με περισσότερους φόρους και με περισσότερα τέλη κυκλοφορίας. Και φυσικά κανείς δεν αντιπρότεινε το σύνθημα «Χιλιομετροχρέωση – απόδειξη στην είσοδο και πληρωμή στην έξοδο» ή «Απαγόρευση των φορτηγών στους παράδρομους». Όλοι έτρεχαν πίσω από το κίνημα «Δεν Πληρώνω».
Ανάλογη ήταν και η στάση τους στο ψήφισμα για τους συμβασιούχους. Κύριο μέλημα να «χαϊδέψουν τα αυτιά» των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους. Άραγε, εκείνοι που ζητούν 8μηνη σύμβαση με το Δήμο έχουν πληροφορηθεί για τις θέσεις εργασίας που προσφέρονται αυτή την εποχή από επιχειρήσεις στον Ωρωπό; Γιατί δεν πηγαίνουν πχ. σε ένα σουπερμάρκετ να εργαστούν τώρα το καλοκαίρι ; Γιατί δεν προσπαθούν να δημιουργήσουν τα δικά τους επιτεύγματα και προτιμούν να εκλιπαρούν το Δήμο ;
Και όμως, ποτέ δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα από τα παραπάνω. Ο λαϊκισμός και η στασιμότητα συνεχίζονται τροφοδοτώντας τα πιο αρνητικά αντανακλαστικά των πολιτών απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή. Τώρα όμως, αυτή την άρνηση τη βρίσκουμε μπροστά μας καθώς η χρεωκοπία είναι προ των πυλών και απειλεί να μας συμπαρασύρει όλους.
Οι κινήσεις αυτές του Δημοτικού Συμβουλίου του Ωρωπού φανερώνουν ότι μπορεί να υπάρχουν επτά (7) συνδυασμοί, αλλά ουσιαστικά υπάρχει μία μόνο πολιτική: Η ευκαιριακή αντιμετώπιση των θεμάτων σε συνδυασμό με την ανοχή, ή και την υποστήριξη, προς το συντηρητικό φαιοκόκκινο μέτωπο που αντιτίθεται σε οποιαδήποτε εκσυγχρονιστική προσπάθεια της χώρας προς τον ορθολογισμό. Ίσως να πιστεύουν ότι με την «πολιτική» αυτή θα νικήσουν στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές. Αν υπάρχουν χρήματα για να γίνουν κι αυτές…

Τρίτη, Ιουνίου 14, 2011

Σοβιέτ Ωρωπού ;

Η Περιφερειακή Οργάνωση Αττικής & Αθήνας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας εκφράζει την έκπληξή της για την προθυμία των Δημοτικών Συμβούλων όλων των παρατάξεων του Δήμου Ωρωπού να εγκρίνουν ομόφωνα το ψήφισμα που έθεσε ο εκπρόσωπος του συνδυασμού «Λαϊκή Συσπείρωση», κ. Χασιώτης, κατά τη συνεδρίαση της Τετάρτης 8-6-2011.
Αν και είναι αναμενόμενο ο συνδυασμός του κ. Χασιώτη να επιθυμεί την εγκαθίδρυση ενός σοβιέτ στον Ωρωπό και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς και να επιφέρει στην Ελλάδα τις συνθήκες διαβίωσης της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1930, αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και των έξι (6) υπόλοιπων συνδυασμών να συντάσσονται με ένα ψήφισμα-μανιφέστο υπέρ της χρεωκοπίας της χώρας και προκλητικού λαϊκισμού.
Η Περιφερειακή Οργάνωση Αττικής & Αθήνας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας υποστηρίζει ότι στη δυσκολότερη οικονομική συγκυρία για τη χώρα, ο ΟΣΕ μοιάζει με βόμβα έτοιμη να εκραγεί, καθώς τα συσσωρευμένα ελλείμματά του (περίπου 10 δις ευρώ) είναι τετραπλάσια από εκείνα της κρατικής Ολυμπιακής ! Η δε ακρίβεια και κακή ποιότητα υπηρεσιών του ΟΣΕ είναι αποτέλεσμα του κρατικομονοπωλιακού του χαρακτήρα και του γεγονότος ότι ο Οργανισμός σήμερα ΔΕΝ λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Καλούμε τους πολίτες του Ωρωπού να μην επιτρέψουν τη μετατροπή του Δήμου τους σε προπαγανδιστικό μέσο των λαϊκιστικών απόψεων κάθε απόχρωσης. Αξίζει στους δημότες του Ωρωπού ένας καλύτερος πολιτικός διάλογος και όχι μια αρνητική και εσωστρεφή οχλαγωγία.

Περιφερειακή Οργάνωση Αττικής, Αθήνας & Πειραιά
Φιλελευθερισμός στο Επίκεντρο
Φιλελεύθερη Συμμαχία

Κυριακή, Μαΐου 29, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση - Συζήτηση: "Ανίερη Συμμαχία: Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς".

Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Tάκη Μίχα, " Ανίερη Συμμαχία: Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς" , η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Ευάγγελο Ψίγγα, ψυχίατρο, το Σάββατο 18 Ιουνίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).
Είσοδος ελεύθερη.
Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.: 0030 6976643850

Στο βιβλίο περιέχονται σημαντικά στοιχεία για τη σχέση της Ελλάδας με το καθεστώς Μιλόσεβιτς και παρ' ότι ο συγγραφέας δεν ήταν πολύ γνωστός στο διεθνή χώρο, εισέπραξε πολλά θετικά σχόλια στα πιο έγκυρα διεθνή έντυπα και έγινε θέμα σε διεθνούς εμβέλειας τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002 στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο "Unholy Alliance: Greece and Milosevic's Serbia" από τις εκδόσεις του Πανεπιστήμιου του Τέξας Α & Μ και αποτέλεσε το πολιτικό βιβλίο για την Ελλάδα που συζητήθηκε περισσότερο και απέσπασε τις πιο ενθουσιώδεις κριτικές στο διεθνή χώρo τις τελευταίες δεκαετίες.

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2011

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Πέμπτη 19 Μαΐου 2011


Η Δυναμική Πολιτεία τιμά τη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου που έπεσαν θύματα σφαγής πριν από 92 χρόνια.
Η Δυναμική Πολιτεία δεν ξεχνά, αντίθετα θυμάται, τιμά και θεωρεί τη 19η Μαϊου ημέρα μνήμης και πένθους. Δεν πρέπει ποτέ να λησμονηθεί ή να υποβαθμισθεί η σημασία του χαμού χιλιάδων Ελλήνων που ξεψύχησαν υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους να μένουν στις προαιώνιες εστίες του ελληνισμού, ελεύθεροι και αξιοπρεπείς.
Eίναι πολλοί οι κάτοικοι του Δήμου Ωρωπού που είναι ποντιακής καταγωγής από προγόνους που ήρθαν στην περιοχή την ίδια εποχή με τους Παλατιανούς και που κατάγονταν από γνωστές ποντιακές πόλεις και διάφορα μικρότερα χωριά του Πόντου, έχοντας πάντα ιδιαίτερη ευαισθησία και υπερηφάνεια για τις ρίζες τους.
Τιμούμε την επέτειο αυτή και θεωρούμε ότι οι θυσίες των αδελφών μας μας οπλίζουν με δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της εποχής μας.

Ο επικεφαλής της Δυναμικής Πολιτείας,
Γιώργος Γιασημάκης
http://dunamikipoliteia.blogspot.com/

Κυριακή, Μαΐου 08, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: "Το Τρίτο Κύμα".

Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Άλβιν Τόφλερ, "Το Τρίτο Κύμα" , η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Αλέξανδρο Ηλιόπουλο, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, την Τετάρτη 18 Μαϊου 2011 και ώρα 7μμ στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Ηρακλείου Αττικής "Βίλα Στέλλα", Μελίνας Μερκούρη και Γαλήνης και Σοφίας 1, Ηράκλειο Αττικής (πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ). Είσοδος ελεύθερη.
Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.: 0030 6976643850

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Το «Τρίτο Κύμα» προσφέρει μια ολοκάθαρη ανάλυση των δυνάμεων που δημιουργούν το νέο πολιτισμό μας. Δείχνει με ποιο τρόπο μπορούμε να συντελέσουμε όλοι σε μια ειρηνική μετάβαση σε μια νέα, λογικότερη, σοφότερη και δημοκρατικότερη κοινωνία. Εκπληκτικό στη σύλληψή του, μας προετοιμάζει να αντιμετωπίσουμε ένα μέλλον που έχει ήδη αρχίσει.

Τρίτη, Απριλίου 12, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: The Crooked Timber of Humanity

Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Isaiah Berlin : ''The Crooked Timber of Humanity'', η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Kώστα Κουκόπουλο, πρόεδρο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, το Σάββατο 16 Απριλίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος Όροφος, είσοδος από τη στοά). Είσοδος ελεύθερη.

Τρίτη, Απριλίου 05, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: Alexis de Tocqueville : Η Δημοκρατία στην Αμερική.


Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Alexis de Tocqueville : ''Η Δημοκρατία στην Αμερική'', η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Ευάγγελο Ψίγγα, ψυχίατρο, το Σάββατο 9 Απριλίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος Όροφος, είσοδος από τη στοά). Είσοδος ελεύθερη.

Παρασκευή, Μαρτίου 18, 2011

Η άλλη άποψη για τα μονοθέσια σχολεία. (του κ. Ζήνωνα Χριστόπουλου, Δ/ντή Δημ. Σχ. Αγίων Αποστόλων)


Πολλά έχουν γραφτεί και άλλα τόσα έχουν ακουστεί για τις επικείμενες αλλαγές με τις συγχωνεύσεις , συνενώσεις σχολείων που προγραμματίζει το Υπουργείο Παιδείας. Θα ήθελα να αναφερθώ στα υπέρ και τα κατά του μονοθεσίου Δημοτικού Σχολείου και να τονίσω αυτά που προσωπικά πιστεύω όχι από ακαδημαϊκή θεωρητική προσέγγιση, αλλά περισσότερο από την πείρα των τριάντα και πλέον χρόνων στην εκπαίδευση υπηρετώντας σε πολλούς τύπους σχολείων ( ολιγοθέσια , πολυθέσια).
Θα αναφερθώ πρώτα στα λίγα πλεονεκτήματα που έχουν :
Α) Οι μαθητές δεν μετακινούνται μακριά από το σπίτι τους.
Β) Τυχόν μαθησιακά κενά που έχουν οι μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων μπορούν να τα καλύπτουν ακούγοντας την παράδοση μαθημάτων σε μικρότερες τάξεις .
Για το δάσκαλο υπήρχαν πολλές οργανικές θέσεις και διορίζονταν πιο πολλοί. Όμως τα μειονεκτήματα που έχουν τα ολιγοθέσια είναι ασυγκρίτως περισσότερα. Ας τα δούμε:
O χρόνος διδασκαλίας που μπορεί να αφιερώσει ο δάσκαλος των ολιγοθεσίων σε κάθε τάξη, είναι πολύ μικρότερος από το χρόνο που αφιερώνει ο δάσκαλος του πολυθέσιου στην αντίστοιχη τάξη. Στο πολυθέσιο, μια τάξη έχει το δάσκαλο έξι (6) ώρες την ημέρα. Στο μονοθέσιο μια τάξη έχει : έξι (6) ώρες την ημέρα /έξι (6) τάξεις : δηλαδή μια (1) ώρα την ημέρα η κάθε τάξη.
Στα μονοθέσια ο μαθητής «μαραζώνει» κοινωνικά. Υπάρχουν πολλά μονοθέσια με δέκα, δώδεκα μαθητές. Η κάθε τάξη έχει από ένα μέχρι τρεις μαθητές. Είναι το πρόβλημα της μη κοινωνικοποίησης των παιδιών.
Τ΄αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία είναι γραμμένα για τα πολυθέσια σχολεία και η μέθοδος διδασκαλίας ομαδοσυνεργατική. Κι ας αφήσουμε τελευταίο το οικονομικό κόστος ,που είναι μεγάλο ,διότι πιστεύω πως η καλύτερη επένδυση είναι στην παιδεία.
Όσοι από τους γονείς συνειδητοποιούν το πρόβλημα των ολιγοθεσίων, εφ όσον το μπορούν ,παίρνουν τα παιδιά τους και μετακομίζουν ή τα μεταφέρουν στο πιο κοντινό πολυθέσιο.Η ύπαρξη των ολιγοθεσίων συντελεί στο να υπάρχει παιδεία δυο ταχυτήτων ,στο να δημιουργούνται άνισες ευκαιρίες στη μόρφωση και μάλιστα εκεί που το πολιτιστικό επίπεδο είναι ιδιαιτέρα χαμηλό, δηλαδή στην ύπαιθρο. Οι μαθητές των ολιγοθεσίων δεν μπορούν να τύχουν παιδείας καλλιτεχνικών μαθημάτων, ξένων γλωσσών , πληροφορικής , μουσικής που διδάσκονται στα πολυθέσια.
Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να φύγουν τα ολιγοθέσια από όλα τα χωριά και να συγκεντρωθούν στις πόλεις. Υποστηρίζω πως πρέπει να υπάρξει προγραμματισμός και κοινωνικός διάλογος ώστε να επιλεγούν οι καταλληλότερες λύσεις για κάθε περιοχή , για κάθε ομάδα ολιγοθεσίων που μπορούν να ενοποιηθούν και φυσικά να εξασφαλιστεί η ασφαλής και δωρεάν μεταφορά των μαθητών στο σχολείο υποδοχής και αυτονόητο να έχει εξασφαλιστεί η κτηριακή υποδομή , ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός που να μπορούν να δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες εργασίας για εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Όταν καταργείται ένα μονοθέσιο συνήθως το μεταφέρουν σε ένα διπλανό διθέσιο ή τριθέσιο και τότε δημιουργούνται τριθέσια ή τετραθέσια που και αυτά ανήκουν στην κατηγορία των ολιγοθεσίων. Μιλάμε για 6/θεσιο σχολείο. Κάθε τάξη να έχει το δικό της δάσκαλο με όλα τα παραπάνω πλεονεκτήματα.
Τώρα στο επιχείρημα που ακούγεται κατά κόρον πως φεύγει το σχολείο και ερημώνει το χωριό θα απαντήσω ως εξής:
Το χωριό θα μαραζώσει οικονομικά και συνεπώς δημογραφικά όταν οι κάτοικοι του είναι αμόρφωτοι. Οι μορφωμένοι κάτοικοι της υπαίθρου θα μπορέσουν να αφομοιώσουν νέους – σύγχρονους τρόπους εκμετάλλευσης της γης ώστε ν’ αναπτυχθούν οι ίδιοι και το χωριό τους. Εξάλλου, αφού έως τώρα υπήρχαν σχολεία στα περισσότερα χωριά γιατί η ύπαιθρος μας ερήμωσε ;
Πιστεύοντας πως η μόρφωση που παίρνουν οι μαθητές των ολιγοθεσίων σχολείων είναι κατώτερη απ’ αυτή των πολυθεσίων , ας φτιάξουμε σχολεία με μικρό αριθμό μαθητών ανά τάξη ή τμήμα μέχρι είκοσι (20), 6/θεσια σχολεία που κάθε τάξη θα έχει το δάσκαλο της , να σχεδιάσουμε με ευθύνη , να επενδύσουμε στη γνώση , σε όφελος των μαθητών , για το σχολείο που οραματιζόμαστε όλοι , γονείς , εκπαιδευτικοί και μαθητές.

Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2011

Κουπόνια Εκπαίδευσης: Ελεύθερη επιλογή σχολείου από τους γονείς και τους μαθητές.


Αυτές τις μέρες στη χώρα μας, τόσο σε κρατικό όσο και σε δημοτικό επίπεδο, συζητούνται ενδεχόμενες συνενώσεις σχολείων και χωροταξικές κατανομές των μαθητικών δυναμικών. Θα ήταν εποικοδομητικό, να αναφέρουμε ένα παράδειγμα από κοινωνίες που έχουν λύσει αυτά τα θέματα καταργώντας εντελώς τους γεωγραφικούς περιορισμούς και αφήνοντας την επιλογή σχολείου ελεύθερα στους άμεσους ενδιαφερόμενους: στους μαθητές και τους γονείς τους. Σε αρκετές αγγλοσαξονικές και σκανδιναβικές χώρες εφαρμόζεται το σύστημα των Κουπονιών Εκπαίδευσης (vouchers). Η ιδέα της εφαρμογής τους είναι απλή και προς όφελος όλων: Αντί να δίνει το Κράτος κεντρικά και ισοπεδωτικά τα χρήματα στο Εκπαιδευτικό Σύστημα, τα διανέμει σε μορφή Κουπονιών Εκπαίδευσης (πχ. περίπου 6.οοο ευρώ ανά κουπόνι θα αντιστοιχούσαν στη χώρα μας) σε κάθε μαθητή και στη συνέχεια η οικογένειά του τα διαθέτει σε όποιο σχολείο θεωρεί καλύτερο. Έτσι, κάθε οικογένεια επιλέγει ελεύθερα σχολείο (δημόσιο ή ιδιωτικό), χωρίς να δεσμεύεται από το πού μένει ή από την οικονομική της δυνατότητα. Με αυτό τον τρόπο κάθε σχολείο προσελκύει μαθητές ανάλογα με την ποιότητα των σπουδών που προσφέρει και το προσωπικό του αναβαθμίζεται μισθολογικά. Τα καλά σχολεία απορροφούν τους καλούς δασκάλους και αυτοί επιβραβεύονται. Έτσι, ενισχύεται η άμιλλα μεταξύ των σχολείων προς όφελος των μαθητών.
Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό, αλλά στην Ελλάδα οι φορολογούμενοι πολίτες διαθέτουν κάθε χρόνο περίπου 5.700 ευρώ για κάθε μαθητή ή μαθήτρια. Αντίθετα, είναι αρκετά γνωστός ο τρόπος που διοχετεύονται, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, στο Εκπαιδευτικό Σύστημα τα χρήματα αυτά: Πανομοιότυπα προγράμματα, πανομοιότυπα σχολικά βιβλία, ομοιόμορφα σχολικά κτήρια, όμοιοι μισθοί εκπαιδευτικών, ανύπαρκτες εναλλακτικές επιλογές. Όποιος δάσκαλος είναι ικανός και εργατικός, δεν αμείβεται περισσότερο. Όποιος γονέας είναι άτυχος, ώστε το παιδί του να φοιτά σε τάξη με ανεπαρκή δάσκαλο, δεν μπορεί να αντιδράσει. Και μαζί με όλα αυτά, τη στιγμή που η αξιολόγηση αποτελεί συνήθη διαδικασία σε όλες τις προηγμένες χώρες, οι εγχώριοι εχθροί της αξιοκρατίας έχουν επιβάλει την απουσία κάθε μέτρησης της αποτελεσματικότητας απαγορεύοντας στους εκπαιδευτικούς να διαπιστώσουν το βαθμό επάρκειάς τους, τις αδυναμίες τους ή τα ταλέντα τους. Τα αποτελέσματα τα βλέπουν όλοι, αλλά γρήγορα τα ξεχνούν: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση PISA (Programme for International Student Assessment) του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, η βαθμολογία των Ελλήνων μαθητών στην Ανάγνωση και Κατανόηση Κειμένου είναι 483 (με μέσο όρο των 65 χωρών τους 493 βαθμούς), στις Επιστήμες 470 (μ.ο. 501) και στα Μαθηματικά 466 (μ.ο. 496).
Αν ξεκινήσει το Ελληνικό Κράτος να δίνει κουπόνια εκπαίδευσης, το μέτρο θα πρέπει να περιλαμβάνει τόσο τα δημόσια όσο και τα ιδιωτικά σχολεία. Αυτό θα είναι μια μεγάλη βοήθεια κυρίως για τους φτωχούς γονείς, οι οποίοι θα αποκτήσουν τη δυνατότητα εγγραφής του παιδιού τους σε κάποιο καλό, ιδιωτικό ή δημόσιο, σχολείο. Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να τεθούν δύο όροι για την εφαρμογή του μέτρου:
 Τα κουπόνια να είναι τρίμηνα, ώστε αν ένα παιδί ξεκινήσει σε ένα σχολείο να μπορεί να φύγει αν δεν του αρέσει.
 Να αναγνωρίζει το ένα σχολείο τις τάξεις του άλλου, έτσι ώστε ένας μαθητής να μη χάνει τη χρονιά του λόγω αλλαγής σχολείου.
Πώς μπορούν οι γονείς να γνωρίζουν ποιο είναι το καλό σχολείο και ποιος ο καλός εκπαιδευτικός ; Φυσικά, μέσα από την έγκυρη ενημέρωση: Από εκθέσεις και λίστες αξιολόγησης σχολείων, από προηγούμενες εκθέσεις Συλλόγων Γονέων και Σχολικών Συμβούλων για εκπαιδευτικούς, ή από συνεντεύξεις σε επιστημονικές επιτροπές στις οποίες θα αξιολογούνται τόσο τα επιτεύγματα των εκπαιδευτικών όσο και η γενικότερη παρουσία τους.
Ακόμα και αν παρουσιαστούν στρεβλώσεις στην αρχική εφαρμογή, το σύστημα θα είναι πολύ καλύτερο από το σημερινό όπου οι μαθητές και οι (φορολογούμενοι) γονείς ζουν με το μόνιμο άγχος σε τι σχολείο, σε τι δάσκαλο, ή σε τι καθηγητή «θα πέσουν».

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 24, 2011

Διάλεξη: Η αγορά εργασίας στην εποχή του Μνημονίου.


Το ΚΕΦΙΜ σας προσκαλεί στη διάλεξη του καθηγητή Μάνου Ματσαγγάνη με τίτλο «Η αγορά εργασίας στην εποχή του Μνημονίου» το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου στις 18:00 στα γραφεία του ΚΕΦΙΜ (Πανεπιστημίου 64, Αθήνα)

Τρίτη, Φεβρουαρίου 22, 2011

Γιατί διαφωνώ με το κίνημα "Δεν Πληρώνω"

Η ανθρώπινη συμβίωση με γραπτούς κανόνες αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας ιστορικό επίτευγμα. Η δικαιολόγηση της παράνομης διαμαρτυρίας είναι επικίνδυνη, διότι παροτρύνει τη γενίκευση της ανομίας και τελικά την κοινωνική διάλυση. Μετά τη δικαιολόγηση του «Δεν Πληρώνω», καθένας θα μπορεί να έχει το έρεισμα να δικαιολογεί τα πάντα, από το «απαλλοτριώνω τα Σούπερ Μάρκετ» μέχρι το «καίω τράπεζες» και το «λιντσάρω όποιον πολιτικό δε μου αρέσει». Αν, όμως, στα πλαίσια της ανυπακοής, οι εργοδότες ή οι πελάτες των μελών του κινήματος άρχιζαν να λένε «Δε Σε Πληρώνω », τότε ίσως κατανοούσαν καλύτερα το αδιέξοδο της στάσης τους. Τυχαίνει να διαφωνούμε κι εμείς με πολλούς φόρους και να τους θεωρούμε άδικους. Τι θα γίνει αν σταματήσουμε να τους πληρώνουμε ; Αναπόφευκτα, αυτού του είδους η παραβατικότητα οδηγεί στην παραιτέρω επιδείνωση των οικονομικών του Κράτους με τελικό αποτέλεσμα την οριστική κατάρρευση.
Όσο και να μη μας αρέσουν οι Συμβάσεις Παραχώρησης για τους οδικούς άξονες (Ν.3555/2007) και για τις τιμές στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουν κυρωθεί με νόμους που έχουν ψηφιστεί από το Eλληνικό Κοινοβούλιο. Επομένως, όταν τα μέλη του κινήματος «Δεν Πληρώνω» επιχειρηματολογούν, δε θα πρέπει να επικαλούνται τους Νόμους, αλλά οτιδήποτε άλλο. Αφού οι οπαδοί του «Δεν Πληρώνω» δεν ενδιαφέρονται να τηρήσουν ένα νόμο που έχει ψηφιστεί στη Βουλή, γιατί επικαλούνται τους Νόμους και το Σύνταγμα για το δίκαιό τους ; Η πολιτική ανυπακοή απαιτεί θάρρος και αποφασιστικότητα για αποδοχή των συνεπειών. Οι πολιτικά ανυπάκουοι, πχ. οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές της Greenpeace δεν παρακάμπτουν τις κυρώσεις. Αντιθέτως, τις επιζητούν. Άραγε τι είδους κίνημα είναι εκείνο που χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά ;
Αν οι διαμαρτυρόμενοι ήθελαν να κινηθούν νόμιμα ενάντια στις όποιες ατέλειες (και είναι πολλές) των συμβάσεων για τους οδικούς άξονες, ή για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα μπoρούσαν να περιοριστούν σε διαδηλώσεις, σε δικαστικούς αγώνες, σε έξυπνους ακτιβισμούς, σε μαχητική αρθρογραφία, σε πίεση προς τους κατά τόπους βουλευτές, κτλ. Όμως, δεν περιορίζονται στα παραπάνω θεμιτά μέσα. Αν το έκαναν, θα είχαν και το ηθικό έρεισμα να επικαλούνται τη νομιμότητα. Τώρα, το έχασαν. Το έχασαν και για έναν ακόμη λόγο: Αποκρύπτουν ότι η «κατάργηση όλων των διοδίων» που προτείνουν, θα διπλασιάσει, τουλάχιστον, τα τέλη κυκλοφορίας, καθώς επίσης και ότι το χρεωκοπημένο Κράτος μας δεν μπορεί να στηρίξει τη χρηματοδότηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Εκτός αν προτείνουν ο φορολογικός συντελεστής να ανέλθει για όλους μας στο 99%.... Πώς αλλιώς θα βρουν τα χρήματα ; Πού θα φτάσει το λαϊκό εισόδημα αν στηριχτούν όλα τα έργα στη φορολογία των Ελλήνων ;
Αυτό δε σημαίνει ότι οι επίμαχες Συμβάσεις Παραχώρησης για τους μεγάλους οδικούς άξονες εφαρμόζονται σωστά σήμερα. Με τη μεγάλη καθυστέρηση των απαλλοτριώσεων από το Κράτος, οι κατασκευές προχωρούν τραγικά αργά με αποτέλεσμα να καθυστερούν και όλα τα υπόλοιπα: Το κλειστό σύστημα διοδίων, οι κάρτες έκπτωσης για συχνές διελεύσεις, οι παράπλευροι δρόμοι, κτλ. Άρα, αντί για την «κατάργηση όλων των διοδίων» και το «οι δρόμοι είναι λαϊκή περιουσία», τα μόνα λογικά συνθήματα ενός κινήματος εναντίον των διοδίων θα έπρεπε να ήταν το «χιλιομετροχρέωση» και «ποιοτικοί εναλλακτικοί παράδρομοι».
Επιπλέον, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τα θετικά που αποδεδειγμένα μπορούν να φέρουν οι ιδιωτικές εταιρείες (οι «κακοί» εργολάβοι) στους οδικούς άξονες: το άριστης ποιότητας οδόστρωμα, τα ηχοπετάσματα, η πολύ καλή σήμανση, οι ποιοτικές υπηρεσίες, η προσφορά θέσεων εργασίας, η ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη, η αύξηση των κρατικών εσόδων μέσω της φορολογίας τους, είναι μερικά μόνο από τα οφέλη που όλοι απολαμβάνουμε, αλλά λίγοι τα αναφέρουν.
Σε κάθε περίπτωση, τα λαϊκίστικα συνθήματα και οι παράνομες πρακτικές δεν είναι ενδεδειγμένες λύσεις για να αντιμετωπιστούν οι στρεβλώσεις των Συμβάσεων Παραχώρησης. Δε συμβάλλει κανείς στη νηφάλια ενημέρωση και στον παιδευτικό ρόλο, που αναπόφευκτα παίζει κάθε πολιτικό κίνημα, με κραυγές του τύπου «Δεν Πληρώνω».