Σελίδες

Κυριακή, Φεβρουαρίου 15, 2009

Πρόσκληση σε εκδήλωση.


KΕΝΤΡΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Σας προσκαλούμε το Σάββατο 21/2 στις 6μμ. στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Βασιλίσσης Σοφίας 124Α, 3ος όροφος) για την ανοιχτή συζήτηση πάνω στο βιβλίο του F.A.Hayek "O Δρόμος προς τη Δουλεία" (The Road to Serfdom), με αρχική σύντομη εισήγηση του Δημήτρη Σκάλκου, πολιτικού επιστήμονα - διεθνολόγου, διευθυντή του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών και Γενικού Γραμματέα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.
Παράλληλα θα λειτουργήσει δανειστική βιβλιοθήκη, με φιλελεύθερα βιβλία που θα συγκεντρωθούν σταδιακά από δωρεές. Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη θα λειτουργεί και οι συζητήσεις θα πραγματοποιούνται κάθε δεύτερο Σάββατο.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2009

Νικηφόρος Βρεττάκος, Στη γυναίκα με το τσακισμένο χέρι.


«…Εν αρχή ην η αγάπη…» μελωδούσε γιομίζοντας


το γυμνό σου δωμάτιο μια παράξενη άρπα,


καθώς σ’ έπαιρνε ο ύπνος και το χέρι σου, κρύο,


σαν κλωνί λεμονιάς σε νεκρό, αναπαύονταν


πάνω στο στήθος σου. Κι έβλεπες

Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2009

Πρόσκληση σε εκδήλωση.


ΚΕΝΤΡΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕ.ΦΙ.Μ.) διοργανώνει την Τετάρτη 4 Φλεβάρη και ώρα 8 μμ στο Dasein (Σολωμού 12, πλησίον πλατείας Εξαρχείων) εκδήλωση με θέμα:
«Ο Φρίντριχ Χάγιεκ και ο σύγχρονος φιλελευθερισμός»
και εισηγητές τον δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλη και τον ομότιμο καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρη Δημητράκο.
Την συζήτηση θα συντονίσει ο Διευθυντής του ΚΕ.ΦΙ.Μ. και Γενικός Γραμματέας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, Δημήτρης Σκάλκος, διεθνολόγος-πολιτικός επιστήμονας.

Δευτέρα, Ιουνίου 16, 2008

J.S. Mill : Η τυραννία της πλειοψηφίας.


Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ (J.S. Mill, 20 Μαΐου 1806 – 8 Μαΐου 1873) έχει γίνει γνωστός ως ο αγγλόφωνος φιλόσοφος με την ισχυρότερη επιρροή του 19ου αιώνα. Η αντίληψη του Μιλ περί ελευθερίας υπερασπίζεται την ελευθερία του ατόμου απέναντι στον κρατικό έλεγχο.

Δευτέρα, Ιουνίου 09, 2008

Γιατί είναι απαραίτητοι οι εκκεντρικοί άνθρωποι σε μια κοινωνία ;

Ο σημαντικός φιλόσοφος Τζον Στούαρτ Μιλ, γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1806 και στη δεκαετία του 1840 ήταν πια σε θέση να δώσει μια ώριμη διατύπωση της φιλοσοφίας του. Τα έργα του "Σύστημα Λογικής" (1843) και "Βασικές αρχές της πολιτικής οικονομίας" (1848), καθιέρωσαν την εξέχουσα θέση του στην πνευματική ζωή της Αγγλίας των μέσων του 19ου αιώνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 έγραψε τα άλλα του σημαντικά πολιτικά και φιλοσοφικά έργα, ανάμεσα στα οποία και το περίφημο δοκίμιο "On Liberty" ("Περί Ελευθερίας", εκδ. επίκουρος) με το οποίο και είναι περισσότερος γνωστός σήμερα.

Δευτέρα, Μαΐου 26, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος τέταρτο (και τελευταίο).

Κριτική στις θέσεις του Γκράμσι ασκεί σε άρθρο του ο Κ.Βρατσάλης στο οποίο αναφέρει ότι ο Γκράμσι ξεκινώντας από «μιαν υποτίμηση του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης»[1] καταλήγει στο να καθιστά τη διάκριση ανάμεσα στο ρόλο της πειθαρχίας στη διαδικασία της μάθησης και στο ρόλο της στην εκπαιδευτική διαδικασία, ασαφή. 
Οι δύο παραπάνω διαδικασίες δεν πρέπει να συγχέονται γιατί η πρώτη είναι μια «ατομική διαδικασία με κοινωνικούς προσδιορισμούς», ενώ η δεύτερη «μια κοινωνική διαδικασία», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ανεξάρτητες. 
Κατά δεύτερο λόγο, υποστηρίζει ο Βρατσάλης, ο Γκράμσι όταν μιλάει για καταναγκασμό και πειθαρχία εννοεί μόνο την «εκπαιδευτική πίεση» και παραβλέπει το γεγονός ότι καταναγκασμός είναι και η «αυθαίρετη» αφετηρία στην εκπαίδευση ενός μαθητή, αλλά και η «αυθαίρετη» επιλογή των γνώσεων που θα διδαχθούν. 
Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία της μάθησης ο Βρατσάλης υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να υπάρχει καταναγκασμός διότι «δεν μπορεί να υφίσταται σχέση εξουσίας ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή στην προσπάθεια του δεύτερου να οικοδομήσει τις γνώσεις, επειδή ακριβώς αυτοί οι στόχοι-γνώσεις δεν μπορούν να ορίζονται από το δάσκαλο εν αγνοία του μαθητή». 
Παρόλο που στο σημερινό αστικό σχολείο η παραπάνω άποψη εφαρμόζεται σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της μαθησιακής διαδικασίας, δεν εφαρμόζεται σε ό,τι αφορά τα δύο «άκρα» της: την «αυθαίρετη» αφετηρία και τον «αυθαίρετο» στόχο. 
Ένα άλλο πρόβλημα που τίθεται είναι αυτό της «αντιστοιχίας», το οποίο εκκινά από το ερώτημα: Το αυταρχικό σχολείο μήπως είναι η αντανάκλαση ενός αυταρχικού καθεστώτος ; 
Κατά πρώτο λόγο, ο Δημητράκος απαντά σε αυτό το ερώτημα διευκρινίζοντας ότι άλλο είναι η αυταρχικότητα και άλλο η ανάγκη πειθαρχίας. Η ειδοποιός διαφορά τους είναι ότι η πρώτη καταπολεμά την κρίση και την ελεύθερη βούληση, ενώ η δεύτερη παρέχει συνεχώς εφόδια για την καλλιέργεια και ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας. 
Κατά δεύτερο λόγο, απαντά ότι η ιδέα της αντιστοιχίας έχει χαρακτήρα επαγωγικό και α-κριτικό και ότι «παραβλέπει το γεγονός ότι η ελευθερία, σαν κοινωνικό και πολιτιστικό ιδεώδες, είναι σημείο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ και όχι αφετηρίας μιας ορθής εκπαιδευτικής πολιτικής»[2]


[1] Κ.Βρατσάλης, Πειθαρχία και μάθηση στον Γκράμσι, σελ. 181 [2] Δ. Δημητράκος, ό.π., σελ. 72

Πέμπτη, Μαΐου 22, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος τρίτο.


Τελικά, όπως είπαμε και προηγουμένως, ο Γκράμσι τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ του σχολικού εξαναγκασμού με τη μορφή της εκπαιδευτικής πίεσης. Αυτή τη θέση του τη στηρίζει ακόμα και με τη θετική στάση του για τη διδασκαλία των λεγόμενων «νεκρών» γλωσσών. Αυτές, υποστηρίζει ο Γκράμσι, είναι χρήσιμες ακριβώς επειδή αναγκάζουν τους νεαρούς μαθητές να υφίστανται μια «δοκιμασία» εκπαιδευτική και «να συνηθίσουν να μελετούν με έναν ορισμένο τρόπο: να αναλύουν ένα ιστορικό θέμα, που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν σαν ένα "πτώμα" που συνεχώς ξαναπαίρνει ζωή, και για να συνηθίσουν να κάνουν συλλογισμούς: να σκέφτονται με αφηρημένα σχήματα και να είναι όμως ικανοί απ’την αφαίρεση να ξανακατεβαίνουν στην άμεση πραγματική ζωή για να βλέπουν σε κάθε πράξη ή δεδομένο εκείνο που είναι ιδιαίτερο: τη γενική σύλληψη και το άτομο.»[1] Ως παράδειγμα για τα επιχειρήματά του φέρνει τη διδασκαλία της λατινικής την οποία υποστηρίζει ότι τη μελετάμε όχι βέβαια για να μάθουμε να τη μιλάμε και να τη χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή, αλλά επειδή δεν είναι δυνατό να μελετήσουμε με αυτό τον τρόπο μία σύγχρονη γλώσσα, λ.χ. την ιταλική.
Ταυτόσημες απόψεις με τον Γκράμσι για την πειθαρχία στην εκπαίδευση έχει και ο Δημητράκος. Υποστηρίζει ότι χρησιμοποιώντας ως μέσο τον καταναγκασμό πρέπει να έχουμε σαν απώτερο σκοπό μας της ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, η οποία αποτελεί τη δύναμη της ελευθερίας. Πιστεύει ότι ο καταναγκασμός θα είναι πάντα απαραίτητος στην εκπαίδευση διότι ο εκπαιδευόμενος «δεν αναπτύσσει αυθόρμητα τη δύναμη αυτής της εσωτερικοποίησης»[2].

(συνεχίζεται)


[1] Αντόνιο Γκράμσι, ο.π., σελ. 29
[2] Δ.Δημητράκος, Παιδεία και Κοινωνική Αναμόρφωση, ό.π., σελ. 69