Παρασκευή, Ιουλίου 30, 2010

Πολιτικοί και συνδικαλιστές, οι κύριοι υπεύθυνοι του αδιεξόδου στις μεταφορές.


Τα κλειστά επαγγέλματα είναι μια αδικία που υπάρχει εδώ και πολλές δεκαετίες. Όπως και σε πολλά άλλα θέματα, ο κίνδυνος για το πολιτικό κόστος απέτρεψε τις εκάστοτε κυβερνήσεις να διακόψουν μια για πάντα αυτή τη στρέβλωση και να επιβάλουν υγιείς κανόνες ανταγωνισμού ανοίγοντας όλες τις κλειστές αγορές.
Οι κάτοχοι των πρώτων αδειών Δημοσίας Χρήσης μεταπώλησαν κάποια στιγμή την άδειά τους με σεβαστό κέρδος. Οι μεταπωλήσεις συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα το αντίτιμο να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη (περίπου 200.000 ευρώ) ως αποτέλεσμα ενός κλειστού συστήματος μεταπωλήσεων αδειών, μια κακώς εννοούμενης «αγοράς» αφού σε αυτήν δεν αποσκοπούσε ο κάθε ιδιοκτήτης οχήματος Δ.Χ. να καταστήσει πιο ανταγωνιστικό το προϊόν του, αλλά είχε επενδύσει στη συνεχώς αυξανόμενη τιμή της άδειας αυτού.
Εδώ υπεισέρχονται οι πολιτικές και οι συνδικαλιστικές ευθύνες. Κανείς δεν ενημέρωσε, δεν επιμόρφωσε, δεν προετοίμασε τους ιδιοκτήτες για το ενδεχόμενο ότι η νοσηρή αυτή κατάσταση θα λάμβανε κάποτε τέλος. Οι πολιτικοί διατήρησαν το καθεστώς της μη έκδοσης νέων αδειών, υπό την πίεση των συνδικαλιστών φυσικά. Οι οποίοι, ακόμα και σήμερα, μιλούν για «αγώνα μέχρι θανάτου». Αντί να εξηγήσουν στους ιδιοκτήτες ότι η άδικη κατάσταση πρέπει να λάβει τέλος και να ζητήσουν συγγνώμη για την αμέλειά τους στο να μην τους ενημερώσουν ότι στο καπιταλιστικό σύστημα κάθε αγορά είναι συνώνυμη του ρίσκου. Όπως αχρηστεύεται το κεφάλαιο ενός καταστηματάρχη επειδή ανοίγει απέναντί του κάποιος πολύ ισχυρότερος ανταγωνιστής, έτσι και η αξία της άδειας ενός φορτηγού, που ήταν εξάλλου προϊόν μιας αδικίας, κάποτε θα έπεφτε. Ακόμη και τώρα, οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές μπορούν να επιμορφώσουν τους ιδιοκτήτες στο να στήνουν τη δική τους ατομική, πλέον, επιχείρηση βασισμένη σε υγιείς προοπτικές, που δεν είναι άλλες από αυτές του υγιούς ελεύθερου ανταγωνισμού. Έτσι ώστε να δοθεί η ευκαιρία και σε πολλούς άλλους, νέους, άνεργους, να εισέλθουν σε μια αγορά η οποία μέχρι πρότινος τους απέκλειε.
Όμως τα πράγματα είναι δυσοίωνα. Το νομοσχέδιο που προτείνει ο κ. Ρέππας μιλάει για καθορισμό εκ των άνω της άδειας ενός οχήματος: Έτσι, για ένα φορτηγό πχ. 40 τόνων, η συνολικά αξία θα είναι 71.400 ευρώ και αντίστοιχα για ένα βυτιοφόρο 40 τόνων η αξία της άδειας ανέρχεται στα 102.000 ευρώ. Όμως η Τρόικα έχει προτείνει εξαρχής ως γενική «ταρίφα» τα 1.500 ευρώ. Πώς να έχει την οποιαδήποτε τύχη αυτό το νομοσχέδιο ;
Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε κλειστό σύστημα, δημιουργεί κλειστά μυαλά και τα κλειστά μυαλά αναπαράγουν το φαύλο κύκλο. Εφόσον οι δικοί μας πολιτικοί δεν κατάφεραν να σπάσουν τα αποστήματα εδώ και 3 δεκαετίες, πώς να μη θεωρήσουν ότι επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι η Τρόικα έπρεπε να είχε έρθει νωρίτερα ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: