Δευτέρα, Μαΐου 05, 2008

Προτάσεις για έναν Δημόσιο Τομέα που θα βοηθάει τους πολίτες , με δημοσίους υπαλλήλους ευγενικούς και εξυπηρετητικούς.


Αυτό που πραγματικά λαχταράει ο ελληνικός λαός είναι η ουσιαστική και σοβαρή παρουσία του κράτους εκεί που το έχει ανάγκη. Ένα σύστημα μοντέρνας δημόσιας διοίκησης όπου δεν θα έχουν θέση ούτε παράπονα για την τεράστια γραφειοκρατία, ούτε για τη διαφθορά, ούτε για την απουσία του κράτους όταν το χρειαζόμαστε. Όπου η γραφειοκρατία θα υπάρχει μόνο για να υπηρετεί τους πολίτες.

Η δημιουργία των παραπάνω συνθηκών προϋποθέτει 3 θεμελιώδεις αλλαγές προς τις εξής κατευθύνσεις: τον Ανταγωνισμό, την Επιλογή και την Αυτονομία.

1) Ανταγωνισμός:
Οι Δημόσιες Υπηρεσίες θα πρέπει να ανταγωνίζονται η μια την άλλη καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις (εξουσιοδοτημένες από το κράτος να παρέχουν ίδιες υπηρεσίες). Αυτό προϋποθέτει , από την πλευρά του πολίτη, το δικαίωμα επιλογής.
2) Επιλογή:
Ο πολίτης μέσω κουπονιών που θα λαμβάνει από το κράτος θα πληρώνει απευθείας στο κάθε κατάστημα/υποκατάστημα της Δημόσιας ή Ιδιωτικής επιχείρησης για τις υπηρεσίες που του προσφέρονται. Τα κουπόνια θα μετρούν τη χρήση της κάθε δημόσιας υπηρεσίας. Ο κάθε πολίτης θα μπορεί να εξυπηρετηθεί απο οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία επιθυμεί ανεξαρτήτως τόπου. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ ή του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Με τα κουπόνια που θα αντιπροσωπεύουν το κόστος της σχολικής χρονιάς θα επιλέγει πού θα τα διαθέσει. Σε ιδιωτικό η σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Έτσι, θα επιβραβεύει τη δημόσια επιχείρηση ή θα την τιμωρεί στερώντας της λειτουργικά έξοδα (μισθούς και πάγια).

3) Αυτονομία:
Αυξημένη αυτονομία διοικητών/προϊσταμένων/διευθυντών οι οποίοι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με τους συνεργάτες της προτίμησής τους. Ο επικεφαλής κάθε Δημόσιας Υπηρεσίας θα πρέπει να λειτουργεί ως μάνατζερ, δηλαδή να μπορεί να επιβραβεύει τους παραγωγικούς και ικανούς υπαλλήλους και να παγώνει τις απολαβές των μετρίων. Οι κακοί υπάλληλοι θα πρέπει να βρίσκουν κάτι άλλο να κάνουν στο οποίο θα τα καταφέρνουν καλύτερα.Επιπλέον, θα πρότεινα να νομιμοποιηθεί και η 2η απασχόληση των Δημοσίων Υπαλλήλων. Όποιος θέλει να εργάζεται περισσότερο θα πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει.
Οι Διευθυντές θα προσλαμβάνονται με 6ετείς τουλάχιστον συμβάσεις (για να υπερβαίνουν την 4ετή θητεία μιας κυβέρνησης και να είναι πραγματικά ανεξάρτητοι) και κανέναν Διευθυντή δεν θα ενδιαφέρει η κομματική προτίμηση του καθενός υπαλλήλου παρά μόνο πώς θα βοηθήσει στην προσέλκυση περισσότερων πολιτών, άρα και εξαργυρώσιμων κουπονιών χρηματοδότησης.

Τα παραπάνω δεν μπορούν να επιτευχθούν με μόνιμα διορισμένους υπαλλήλους. H άρση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων πρέπει να είναι ένας απ'τους πρωταρχικούς στόχους για να πετύχουμε έναν αποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Όμως, παράλληλα θα πρέπει να βρεθούν τα εχέγγυα εκείνα ώστε ο Δημόσιος Υπάλληλος θα είναι πραγματικά ανεξάρτητος από το κυβερνητικό/ψηφοθηρικό παιχνίδι.Μια πρώτη πρόταση θα ήταν η κρίση του υπαλλήλου κάθε 6 ή 10 χρόνια (για τους ίδιους λόγους που η θητεία των Δ/ντών πρέπει να ξεπερνά τη θητεία μιας, ή και δύο, κυβερνήσεων), έτσι ώστε να υποχρεώνει τον υπάλληλο σε υπηρεσιακή κρίση τουλάχιστον 3-4 φορές στην καριέρα του.

Επίσης, δεν μπορούν να επιτευχθούν οι αλλαγές με τόσο μεγάλο αριθμό δημόσιων υπηρεσιών, Οργανισμών, ΝΠΔΔ, κτλ. Είναι απαραίτητος ο δραστικός περιορισμός τους. Π.χ., σε ένα πραγματικά αποκεντρωμένο σύστημα, οι Δήμοι θα μπορούσαν άριστα να καλύψουν τις υπηρεσίες τόσο της Εφορίας όσο και της Πολεοδομίας.

Ίσως όλα αυτά να ακούγονται αιρετικά για τους οπαδούς του «βολέματος» ή για κάποιους συμπολίτες μας επηρεασμένους από την προπαγάνδα των εχθρών της αξιοκρατίας. Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού βλέπει πλέον καθαρά τα προβλήματα και δεν μπορεί να περιμένει.

2 σχόλια:

Sakoulakis είπε...

Ενδιαφερον το αρθρο, και συμφωνω στον τροπο προσεγγισης αλλά και στα περισσοτερα bullets.

Διαφωνω στα κουπονια. Γιατι κουπονια; Ειναι αχρηστη γραφειοκρατια. Απλα το κρατος να μην παιρνει με φορους λεφτα για να πληρωσει Δημοσιες Υπηρεσιες και Υπαλληλους. Ας τα αφηνει στους πολιτες και ας τα δινουν αυτοι κατευθειαν οπου θελουν. Ειναι γνωστο οτι οταν τα λεφτα αλλαζουν χερια παντα καποια χανονται στο δρομο :-)

Επισης νομιζω δεν χρειαζεται να ελεγχουμε καθε 6-10 χρονια τους ΔΥ. Αυτο μπορουν να το κανουν μονοι τους οι διευθυντες μια χαρα, σε καθημερινη βαση. Ακριβως με τα ιδια κριτηρια που ισχυουν και στον ιδιωτικο τομεα.

Τι λες;

Δημήτρης Σταύρου είπε...

Καλησπέρα Σακουλάκη,

ο θεσμός του κουπονιού έχει την έννοια ότι το κράτος δίνει χρήματα στον πολίτη και τον αφήνει να επιλέξει εκείνος τη δημόσια υπηρεσία. Η πρότασή σου είναι ακόμα πιο προχωρημένη και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο! Αυτό θα συμβάλει στην ακόμα μεγαλύτερη μείωση των φόρων. Μένει να καθοριστούν τα διαδικαστικά, πχ. πώς θα πληρώνει ο πολίτης τη δημόσια υπηρεσία; Με το μήνα; Με το χρόνο; Θα λαμβάνει αποδείξεις παροχής υπηρεσιών; Αν ναι, μήπως δημιουργήσουμε μια άλλη άχρηστη γραφειοκρατία;

Ως προς το χρόνο επιλογής, κι εδώ συμφωνώ μαζί σου, αλλά η μόνη επιφύλαξή μου είναι ο κίνδυνος που διατρέχει ο υπάλληλος από το σημερινό κομματικό κράτος. Ποιος θα τον προστατεύσει από τυχόν "άνωθεν" εντολή απόλυσής του; Οι πρόσφατες επιλογές Προϊσταμένων Εκπαίδευσης και Διευθυντών Σχολείων μας διδάσκουν πολλά... Άραγε έχουν πάψει να συντρέχουν οι λόγοι για τους οποίους ο Ελευθέριος Βενιζέλος επέβαλε τη μονιμότητα των Δημοσίσων Υπαλλήλων πριν από 80-90 χρόνια;