Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2008

Απαγόρευση οπλοκατοχής: Πώς αμύνεται ένας νομοταγής οικογενειάρχης;




Με αφορμή την πρόσφατη υπόθεση των Ζωνιανών της Κρήτης, ξανάνοιξε η μεγάλη συζήτηση για τη νομιμοποίηση ή όχι της οπλοκατοχής.
Οι αρνητές της νομιμοποίησης στηρίζουν τα επιχειρήματά τους σε δύο, βασικά, ενδοιασμούς τους:
- στον κίνδυνο αύξησης της εγκληματικότητας, αφού η πρόσβαση του καθενός σε όπλο θα είναι απλή υπόθεση.
- στον κίνδυνο ατυχημάτων λόγω αδέξιας χρήσης.




Θεωρώ ότι η νομιμοποίηση της οπλοκατοχής κατ’οίκον θα καταπολεμούσε αποτελεσματικά τα αισθήματα ανασφάλειας και ξενοφοβίας που εν πολλοίς διακατέχουν τους συμπολίτες μας. Η Αστυνομία δεν μπορεί να είναι παντού. Συνήθως φτάνει μετά το έγλημα και αυτό δεν αρκεί. Από την άλλη, κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, όταν κινδυνεύει το σπίτι του και η οικογένειά του θέλει να αντιδράσει. Γιατί να του απαγορεύεται αυτό το δικαίωμα με την απειλή να βρεθεί και στη φυλακή;

Ο νόμιμος πολίτης-οπλίτης είναι πραγματικά ελεύθερος τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του σε ό,τι αφορά τη σημαντικότερη ελευθερία, αυτή απέναντι στο φόβο. Η οπλοκατοχή προστατεύει καταρχήν τους αδύναμους, αφού κάποιος που είναι π.χ. 25 χρονών, 2μ. και 120 κιλά δεν χρειάζεται όπλο για να κάνει κακό σε κάποιον 70χρονο 1μ70εκ. και 80 κιλά, ο δεύτερος όμως το χρειάζεται για να αμυνθεί. Η νόμιμη οπλοκατοχή θα προστάτευε κυρίως τους νομοταγείς, αφού ένας παράνομος ΕΙΝΑΙ όποτε θέλει οπλισμένος, ενώ ένας νομοταγής όχι. Ο παράνομος θα το εξέταζε πολλές φορές πριν εισβάλει σε σπίτι που ξέρει ότι οι κάτοικοί του έχουν όπλα.
Όσο για το φόβο του κινδύνου των ατυχημάτων, έχω να παρατηρήσω ότι τα ατυχήματα οφείλονται στην απαγόρευση η οποία και προκαλεί την αδέξια χρήση. Π.χ. περνώντας κάποιος μια σύντομη βασική εκπαίδευση (μετά από ψυχολογικά τεστ και , βέβαια, με λευκό ποινικό μητρώο) δεν θα έκανε ποτέ παιδαριώδη λάθη με τα όπλα. Μερικοί αγνοούν βασικούς κανόνες, πχ. ότι το όπλο «κοιτάει» πάντα προς τα πάνω, ή ότι βρίσκεται πάντα σε σημείο απρόσιτο για παιδιά.
Τα αποτελέσματα της απαγορευτικής πολιτικής για τα όπλα δεν είναι ενθαρρυντικά: παραεμπόριο, παράνομη χρήση, αδέξια χρήση, απουσία εκπαίδευσης, παραοικονομία κτλ., τη στιγμή που υπάρχει σημαντική ζήτηση από την κοινωνία.

Ίσως η οπλοκατοχή θα πρέπει να πάψει να αποτελεί θέμα-ταμπού στη χώρα μας αφού με τη νομιμοποίησή της κατ’οίκον, θα διευρυνθεί η νόμιμη αγορά
και μάλλον θα εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στους νομοταγείς πολίτες.

6 σχόλια:

zalmoxis είπε...

Είναι "δίκοπο μαχαίρι". Πολλοί Έλληνες είναι τόσο ανώριμοι, επιπόλαιοι, κοινωνικά αμόρφωτοι και θρασύδειλοι που η Αθήνα θα γίνει την άλλη μέρα η Βαγδάτη της ευρωζώνης.
Καλύτερη λύση είναι η σε επίπεδο μπλοκ, γειτονιάς, συνοικίας, δημοτικού διαμερίσματος κ.ο.κ. πρόσληψη ειδικά εκπαιδευμένων σεκιουριτάδων.
Και βέβαια, ιδανική λύση είναι η επαναφορά της περιπολίας των αστυνομικών. Αρκούν και με το παραπάνω αυτοί που έχουμε, φτάνει να πάψουν πια να κάνουν τις ορνινάτσες και τους σωφέρ πολιτευτών, επιχειρημαατιών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοδημοσιογράφων, κ.λπ. Όλοι αυτοί, λεφτά έχουν, να πληρώσουν σεκιουριτάδες!

Δημήτρης Σταύρου είπε...

@ zalmoxis,

ενδιαφρέρουσα η πρόταση με τους σεκιουριτάδες.
Ως προς την πρώτη σου παρατήρηση για τον "θερμό" χαρακτήρα των Ελλήνων, υπάρχει η ένσταση ότι ήδη, τώρα, υπάρχουν πάρα πολλά σπίτια οπλισμένα νόμιμα (πχ λόγω άδειας κυνηγιού, σκοποβολής, κτλ.) ή παράνομα και δεν έχουμε γίνει "Βαγδάτη". Απλώς, φιλήσυχοι συμπολίτες μας θέλουν να κοιμούνται ήσυχοι.
Συμφωνώ με τις περιπολίες των αστυνομικών και φαντάζομαι θα εννοείς τις πεζές περιπολίες οι οποίες εμπεδώνουν το αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη.

Δημήτρης Σταύρου είπε...

Επίσης, αναρωτιέμαι αν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί εξουσίας θέλουν πραγματικά να έχουν πολίτες απελευθερωμένους από το φόβο, άρα ασφαλείς, άρα και με ακμαίο ηθικό...

zalmoxis είπε...

Δημήτρη, μάλλον είσαι επιεικής με τους Έλληνες και τον χαρακτήρα τους. Εγώ πάλι όχι. Έχω φίλους και γνωστούς που διαθέτουν όπλα από χόμπυ (σκοποβολή) ή για να αθλούνται, π.χ. ξιφασκία (άλλωστε και εγώ έχω ασχοληθεί με παρεμφερή) και διαπίστωσα πως τα χόμπυ και ο αθλητισμός όντως καλλιεργούν τον χαρακτήρα. ΑΛλά, δεν είναι όλοι σαν αυτούς που ξέρω να έχουν όπλα για χόμπυ ή για παρεμεφερίς λόγους. Δε θέλω να σκέφτομαι τον κάθε λούμπεν ελληναρά όταν λ.χ. θα του φάει ο άλλος τη θέση πάρκινγκ στην Κυψέλη και θα έχει όπλο στο ντουλαπάκι του Ι.Χ. ή τον κάθε κομπλεξικό που θα "τρώει πόρτα" στα μαγαζιά και θα το φέρει βαρέως που θα τού' χει πέσει ο εγωισμός. Ο Έλληνας είναι ακόμη "Βαλκάνιος", δεν είναι ούτε Σουηδός ούτε Ελβετός.

"...Επίσης, αναρωτιέμαι αν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί εξουσίας θέλουν πραγματικά να έχουν πολίτες απελευθερωμένους από το φόβο, άρα ασφαλείς, άρα και με ακμαίο ηθικό...".

Κάθε μηχανισμός εξουσίας θέλει τρομαγμένους υπηκόους και φοβισμένα ανθρωπάκια. Θυμήσου τον ελληνικό μύθο: Ο Κράτος και ο Φόβος ήταν αδέλφια


Όντως, εννοώ τις πεζές περιπολίες.

Σπύρος Ντόβας είπε...

Συμφωνώ ότι ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να έχει όπλο στο σπίτι του, ώστε να μπορεί, αν θέλει, να ασκήσει αποτελεσματικά το νόμιμο δικαίωμά του στην αυτοάμυνα.

Λόγω των σημαντικών εξωτερικοτήτων, δεν θα έβλεπα θετικά την οπλογορία σε δημόζιους χώρους. Αυτό σημαίνει, όχι πιστόλια στην ζώνη ή στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.

Τέλος, θεωρώ την συσχετισμό οπλοκατοχής και καταπολέμησης της ξενοφοβίας αποπροσανατολιστικό.

Δημήτρης Σταύρου είπε...

@ Σπύρος Ντόβας,

έχεις δίκιο, ίσως ο συσχετισμός προκαλεί σύγχυση, αλλά ήθελα να πω ότι η νόμιμη οπλοκατοχή κατ'οίκον καταρρίπτει και τα επιχειρήματα των ξενόφοβων περί του "κινδύνου από τους ξένους".